Kerstmis in de jungle

Nickerie here we come...!

Het Overbridge kerstdiner was gepland op de 22^e, en dat was mooi! Gunno’s uitnodiging klonk namelijk steeds beter. We zagen het wel zitten om met kerst een weekendje niet in Overbridge/Paramaribo te vertoeven.
Zo het geschiedde...

Maar eerst dus een overheerlijke kerstdineetje op het resort, ook de mensen van het kantoor zouden erbij zijn. Met ongeveer 40 man hebben we ons tegoed gedaan aan kip, kip, kip, doks (eend), vleermuisoren (paddestoelen), kip, rijst, bami, nasi, kip en nog wat van het een of ander, waarvan ik de herkomst niet helemaal weet!
Mr. Wong hield nog een toespraakje en daarna mocht iedereen aanvallen. Lieke & ik waren tegenover Pato & Silent gaan zitten, daar kunnen we het wel goed mee vinden, dus dat was wel gezellig! Nou moet ik bekennen dat het lastig is niet overweg te kunnen met Silent, want Silent is namelijk onze stokoude, doofstomme tuinman... Door vriendelijk te lachen en af en toe je duim op te steken heb je hele gesprekken!

Kleine ( 1 van onze collega's, waar we goed mee op kunnen schieten!)Pato & SilentRoger & ik (duh!)

Na het eetfestijn was er met pijn en moeite genoeg vervoer geregeld voor iedereen, want iedereen wilde natuurlijk naar de stad of naar huis om de feestdagen met naasten te vieren. Wij wilden naar Nickerie, en ons maatje Roger, de chauffeur van Overbridge die er helaas mee stopt, had geregeld dat wij in ieder geval mee konden met het vervoer. Lang leve Roger!!

De volgende ochtend heeft Roger ons afgezet op de Dr. Sophie Redmonsstraat, waar ergens in een onoverzichtelijke chaos van kleurrijke, bestickerde bussen de bus naar Nickerie vertrok. Iedere bus met een eigen ‘slogan’ zoals ‘Catch me if you can’ of ‘Only God can move me!’... De bussen hier hebben geen dienstregeling en gaan dus wanneer ze vol zijn, maar we hadden geluk, de onze was bijna vol en we konden snel vertrekken. De chauffeur van onze volgepakte hoop schroot was erg dol op ‘Indiaans gejengel’, beter bekend als Hindoestaanse muziek, en vermaakte ons hier de gehele 4 uur durende reis mee, op volumestand maximaal! Leuk misschien als je er van houdt en vooraan zit, maar achterin, bij de boxen was het minder plezant!

Eenmaal aangekomen in Nickerie, bij het streekziekenhuis, wachtte me een warm welkom van zuster Ram. Zij was 1 van 2 zusters die een tijdje in Heeze hebben gelogeerd. Ze nam me meteen mee om het ziekenhuis te laten zien en om naar zuster Sonja te gaan (de ander), eigenlijk was ze op doorloop naar een afdeling toen ze me zag zitten, maar voor ze haar werkzaamheden hervatte sleurde ze me nog even snel de zusterpost in om me voor te stellen als dé dochter van dokter van Spreeuwel.

Voor ons mee te nemen naar een Hindoestaans bruiloftsfeestje hebben we de zonsondergang bewonderd op de zeedijk, een mooi plaatje voor mijn collectie ‘Surinaamse Sunsets’.
Het Hindoestaanse bruiloftsfeestje was een soort vrijgezellenfeestje waarbij iedereen in rijen naast elkaar zit en naar elkaar kijkt, af en toe gaat er iemand even dansen of eten. Gunno had al gemeld niet van harde muziek te houden en had bij Rutger en zijn vader (ook werkzaam in het ziekenhuis) al een rit terug geregeld voor als hij ervandoor zou gaan. Hij heeft het welgeteld 10 min. volgehouden en zodra hij de bruid gesproken had is hij er als de wind vandoor gegaan. Wij zaten dus op een feestje van iemand die wij niet kenden, nog nooit gezien hadden en geen idee van hadden hoe ze eruit zag?? Maar het schijnt in Suriname heel gewoon te zijn om mensen mee te nemen, the more the merrier! We kregen er ook nog roti te eten, uit een heus plantenblad. Geen idee hoe ik dit aan ging pakken & lichtelijk radeloos werd ik vrolijk uitgelachen door omstanders. Ik kreeg water in mijn blaadje waar ik vrolijk het blad mee waste, ik had er echter mijn hand in moeten wassen waar ik mee ging eten (bestek is een ongekend fenomeen), verder kwam er een rijtje mannen voorbij met van alles onbekend in een pannetje, braaf knikkend en nog steeds uitgelachen kreeg ik van alles een beetje. Zuster Ram nam mij onder haar vleugel en loodste me door de traditionele handelingen, met van tijd tot tijd een waarschuwing over bepaalde dingen die ik beter niet kon eten, vanwege de gepeperde natuur van het betreffende goedje. Terwijl ik mezelf zo min mogelijk poogde te bevuilen (probeer maar eens warme pompoenenmoes met je vingers uit een blaadje te scheppen), kwam de bruid zich voorstellen... Oh eh ahum hallo...! Rare gewaarwording, maar ik geloof dat wij er als enige moeite mee hadden.

De dag erna had Gunno een leuk uitje voor ons in petto! Hij had zelf dienst dsu kon niet mee, maar had een bootje met gids voor ons geregeld, die ons de hele dag mee nam naar Bigi Pan, een natuurreservaat bij Nickerie. Bigi Pan bestaat vooral uit moeras en water, er leven vooral veel vogels en we hebben ook velen voorbij zien vliegen. Onze gids wist ze allemaal bij naam en tussen het spotten door gooide hij af en toe een net uit om zo weer een stuk of 10 visjes (tilapia) uit het water te vissen. Het water stond erg hoog en de zon brandde fel op mijn tere huidje, de ideale combinatie om even te gaan zwemmen! Heel diep was het nog steeds niet en je enkels zakten diep weg in een glibberige laag modder/klei... dit vormde de ideale setting voor een waar kleigevecht! Hoewel de eerste worp van mij afkomstig was, kwam het idee om een ware strijd te ontketenen van de gids die zeer enthousiast met ons het water in gesprongen was! Ietwat afgekoeld vervolgden we onze reis langzaam naar het beginpunt

1^ste kerstdag heb ik roodverbrand doorgebracht aan een zwembadje in Nickerie, bedekt met een zo groot mogelijk T-shirt poogde ik elk stukje verbrandde huid zo veel mogelijk te beschermen tegen meer zonnestralen, niet echt een charmant geheel, maar goed. Aan het zwembad hebben we nog wat Nederlandse stagiaires ontmoet en dat was erg gezellig, we hebben afgesproken om elkaar met nieuwjaar weer te treffen in Paramaribo, dus dat is wel leuk!

Ons kerstmaal was vriendelijk bereid door een vriendin van Gunno, en smaakte ons perfect, al ontging ons de ironie van de ingrediënten niet... Inderdaad; kip & rijst!

’s Avonds had Gunno een borrel gepland, met een aantal mensen van het ziekenhuis. Zelf werd hij echter weggeroepen (hij had dienst) en langzaam maar zeker druppelden zijn gasten binnen. We waren bij de meesten al bekend als ‘díe stagiaires uit Overbridge, die met Balkenende op de foto zijn geweest’. Gunno had ze deze anekdote zeer geamuseerd verteld! Toen later bleek dat ik de dochter was van ... kwam iedereen een beetje los. Een Hongaarse arts uit het ziekenhuis wist me zelfs te vertellen dat mijn geliefde broer al vanaf kleins af aan wist dat hij in Jacques Cousteau’s voetsporen wilde volgen!

2^e kerstdag stond in het teken van onze terugreis naar Paramaribo, maar ’s ochtends werden wij nog blij verrast door Gunno die een waar kerstontbijtje had voorbereid! Daarna bracht hij ons naar de bus waar hij de chauffeur nog even meldde dat hij niet wilde dat onze gevoelige oortjes wederom blootgesteld werden aan luide muziek! Halverwege de reis bleek het echter nodig de beste man hier nog eens aan te herinneren, toen we in alle rust onze reis vervolgden kon er niks meer mis gaan, dacht ik. Maar even leek het dat wij in the middle of nowhere zouden stranden, de bus begaf het!! Gelukkig bleek onze chauffeur erg handig met gereedschap en wist hij de bus voldoende te repareren om ons tot aan Paramaribo te brengen, pffff viel dat even mee!!

Lieke op de zeedijkOns bootje in de Bigi Pan
Een zilverreigerOnze gids, vissende..Ik, met een zelfgemaakt Yahtzee-blaadje op 1ste kerstdag, wat wil een mens nog meer!?

Inmiddels zijn we alweer in de stad voor Oud&Nieuw, wat hier een waar spektakel beloofd te worden, overal wordt al continue vuurwerk afgeschoten en er zijn overal feestjes. Het schijnt een enorm leuk festijn te worden, dus ik ben heel benieuwd! Ik ben er wel voor in om het nieuwe jaar met een leuk feestje in te luiden!!

Jullie horen het allemaal nog wel in detail!

Fijne jaarwisseling!!!

Dikke Kus Anne

Bekogeld in Brownsberg!

Bekogeld in Brownsberg

De eerste maand van ons Surinaamse leventje zit er al weer op! Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de tijd omgevlogen is, want we hebben hier toch erg moeten wennen. Geen vrees, we vermaken ons uiterst prima, en voelen ons al aardig thuis inmiddels. Tja het is natuurlijk ook niet zo dat je dagelijks naar een land als Suriname gaat en daar ‘primitiever’ gaat leven dan de lokale bevolking! Niks te klagen over ons prachtige villaatje hier hoor, maar we zijn toch echt meer dan eens door onze collega’s uitgelachen wegens ons gebrek aan radio, tv, koelkast en enige vorm van warm water!
Maar HALLELUJAH, ik kan bij deze update melden dat de Kerstman zijn ronde vroeg heeft gelopen hier in Suriname. Gunno heeft ons dit weekend blij verrast met een heuse koelkast, we zijn er de hele avond niet over uitgepraat geraakt! Ook heeft hij een knop omgezet die (als het goed is) met de zonnepanelen te maken had en dan behoort er ook warm water uit de douche te kunnen komen!!Een waar wonder, dat wij ook naar behoren zullen waarderen! :)

Deze week hebben we met de afdeling volpakketten meegelopen, tripjes dus! Jodensavanna en Brownsberg zijn eigenlijk de enige echte tripjes die Overbridge op het programma heeft staan en dat zijn beide daguitjes. Lieke en ik gingen ieder op 1 van de tripjes mee, en dan wisselen we de volgende keer de volpakketten om. Zo krijgen we ieder een ‘eigen’ indruk van het uitstapje... Voor mij stond Brownsberg op het menu & ik had er al erg veel zin in! De gasten die ik met Lloyd zou vergezellen bleken 2 uiterst vriendelijke Belgen waar Lieke & ik het gedurende hun verdere verblijf ook nog prima hebben kunnen vinden!
’s Ochtends vroeg weg bleek kwart over 9 te worden en gezien de kwaliteit van de weg kwamen we pas eind van de ochtend aan in Brownsberg. In Brownsberg heb je verschillende wandel-trails die je kan lopen, variërend van moeilijkheidsgraad, en de 1 wat verder weg dan de ander. ‘Witty Kreek’ werd ons aangeraden door andere gasten, maar omdat wij pas zo laat op de dag aangekomen waren, was die eigenlijk niet meer haalbaar om te doen. Er waren daarentegen wel twee watervallen die we op konden gaan zoeken, Leo & Irene. We besloten beide trails te doen & off we went...
Door de dichte begroeiing liepen we niet in de volle zon en dat scheelde veel, toch was het een pittige wandeling in die warmte! Steil omhoog, steil omlaag, en dan nog een stukje klimmen..m’n kuitjes konden er weer tegenaan! Onderweg zijn we naast vele hagedissen, wat brulapen op een afstandje en wat slangen ook nog een aantal apen tegengekomen. Ze waren niet echt gastvrij, en een warm welkom bleef uit... vanaf grote hoogte werden we bekogeld met takken en bladeren, en wat er nog meer binnen handbereik viel. Ze sprongen in de bomen die het dichts bij ons stonden om daar flink met de takken te schudden, in de hoop dat er vooral van alles uit viel, op ons! Niemand geraakt gelukkig, al scheelde het niet veel of 1 van onze gasten hadden we terug kunnen dragen met een flinke tak in haar schedel.. Ook zijn we een vogel tegengekomen, waarvan me de naam niet verteld kon worden, noch enige andere vorm van informatie behalve dat het vooral een LEKKERE vogel was. Dat was dan ook echt de enige reactie van 'gids Lloyd'; ‘Oh kijk daar, dat is nou echt een lekkere vogel..’ ???

Irene

Uitzicht over het Brokopondo stuwmeer (die 'palen' zijn bomen, ze dachten dat die wel weg zouden rotten als het gebied onder water stond, maar tot dusver staan ze nog fier overeind!)

Apekoppies live in actie...

Eindelijk een hagedis die me niet te snel af was!

De avonden van dit weekend hebben we gelukkig een keer niet alleen maar Yahtzeeënd of Jokerend doorgebracht, alhoewel ik moet bekennen dat ons gemiddelde aantal potjes ook niet naar beneden gehaald is.
Lloyd heeft ons meegenomen jagen, waarop? Nou op alles wat geen staart heeft, want dat eten ze... Maar geen vrees er worden ook wel eens uitzonderingen gemaakt voor dieren mét staart!
Zoveel regels en veiligheidsvoorschriften waar we in Afrika op moesten letten en die ons op het hart werden gedrukt voorafgaande aan het schieten, zo weinig werd ons op deze avond verteld! ‘Jij kon hier toch al mee schieten?’, was de vraag aan mij.. Oops!? We hebben allebei meerdere schoten gelost, waarvan 1 goed gemikt op een autowrak! We hebben sowieso niks weten te raken, maar dat vond ik niet zo erg, want zeker toen ze het over eendjes hadden (jaja eendjes ja, niet eens eenden, kleintjes dus!) wilde ik allang niks meer raken! Ik denk dat ik volgende keer Lieke gewoon vraag om voor me uit te rennen, misschien heb ik dan meer kans iets te raken! ;)

We hebben ook weer in Gunno’s gezelschap mogen vertoeven. Ditmaal was het helemaal omgekeerde rollen, omdat naast dat wij in zijn huis logeren, hij dit keer ging kamperen bij het strand. Opgevouwen in een minuscuul tentje aan de waterkant, en wij prinsheerlijk in een bed onder de klamboe in zijn slaapkamer... Maar het was erg gezellig, hij had gasten bij zich met wie hij ging kamperen en had ons uitgenodigd om ook langs te komen,en van hun kampvuurtje te genieten! En dat hebben we gedaan, we zagen langzaam de maan boven het oerwoud opkomen en de rivier verlichten op de achtergrond, onder het genot van een heerlijk fikkie en allerhande verhalen. Gunno vond het namelijk wel een leuk idee dat iedereen om beurten een ‘aparte’ ervaring deelde, gek, bijzonder, spannend, dat was naar eigen keuze!

De dag erna nam hij ons mee met zijn eigen boot naar de Jodensavanna, waar Lieke dit weekend al was geweest, maar het was toch erg leuk om met ze mee te gaan! Ik was er ook al geweest, maar had nog niet alles gezien. Zo is er ook een heuse medicinale bron daar, waar je in moet ‘baden’ om je van allerlei kwaaltjes te genezen. Nou denken wij Europeanen bij baden aan bikini’s en handdoeken.. nou, het betreft niet meer dan een miezerig stroompje water dat in een modderig plasje eindigt.. De bikini kan dus gewoon thuis gelaten worden! Toch lichtelijk bijgelovig heb ik snel m’n handen en gezicht met het water gewassen, je weet het tenslotte maar nooit, misschien hebben de muggen dan eindelijk genoeg bloed afgetapt!

Jaja, de medicinale bron.. the one and only!

Overblijfselen van de Synagoge Bereche Ve Shalom.. Leuk joh, die macro-stand op je camera!

Volgende week is het al KERSTMIS en ik ben benieuwd wat er dan voor ons op het menu staat... Zou het dan toch KIP zijn??? Gunno heeft ons uitgenodigd in Nickerie, maar het is nog niet duidelijk wat de plannen zijn hier op het resort en hoe wij daarin gepast zijn, dus voorlopig blijven onze kerstplannen nog even onduidelijk. Hoe dan ook wens ik iedereen bij deze een heeeeeeeele fijne kerst toe, en EET SMAKELIJK!!
Bij gebrek aan leuke kerstkaartjes, zijn Lieke & ik samen op zoek naar kerstelfjes gegaan om wat leuke kerst-kiekjes te maken, zodat jullie toch nog een beetje aan ons kunnen denken met kerst! Het was even zoeken, maar uiteindelijk hebben we ze toch gevonden...

Print ze uit hang ze boven je bed, in de huiskamer, boven de televisie!

MERRY CHRISTMAS EVERYBODY, namens ons en alle Surinaamse kerstelfjes!!!

Voor de trouwe fans nog even: ..de statistieken van dé Lieke vs Anne competitie:

Gewonnen Potjes Yahtzee:
Anne: 185
Lieke: 164

Geworpen Yahtzee’s:
Anne: 171
Lieke: 169

Kapotte lampen:
Anne: 1
Lieke: 3

AARGH!

Internet werkt absoluut niet mee, of althans mijn website heeft een eigen willetje en zet tekst en foto's kriskros door elkaar...

Het lukt me niet om er iets aan te doen en ik moet er vandoor en kan er tot volgende week i.i.g. niks meer aan doen, hopelijk lukt het jullie toch om het te lezen en anders sorry sory sorry, dat krijg je in landen als Suriname. Ik doe mijn best, hopelijk krijg ik alles weer recht en op z'n plek t.z.t.

Succes met lezen...

Anne

Datra Anne?

Datra Anne; dokter Anne?? Na mijn EHBO-verhaal van vorige keer, en bij gebrek aan iemand in de vaste staf met een EHBO-diploma, lijk ik de aangewezen persoon voor medisch advies (help?). Het bericht bereikte ons dat Rosita ziek op bed lag omdat zij een paar dagen daarvoor chloor gedronken had!? Toen ik samen met mr. Currie (1 van de managers, met zeer onduidelijke functie, maar erg vriendelijk!) bij haar was, was aan mij de vraag wat te doen...? Ahum, kuch, dus.. Naast de mededeling dat ze gewoon een arts moesten raadplegen (niet mij!) dacht ik dat het wellicht slim was om haar vooral even heel veel water te laten drinken..(?) Had ik nou dat cursusboekje maar meegenomen!
Later bleek de ziekte van Rosita een simpel geval van ‘luduvudu’. Als laatste poging voor aandacht had ze tegen haar (ex-)vriend gezegd dat ze chloor had gedronken.. Daarbij was ze wat grieperig en niet veel later was ze gewoon weer aan het werk in de keuken!

Maar nu eerst wat meer foto’s van onze eerste dagen hier, zoals natuurlijk het enige echte bewijs dat ik mijn romantische onderonsje met onze minister-president niet gefantaseerd heb! Daarnaast een foto waar ik samen met mijn vriendelijke gastheer Gunno opsta, nadat hij ons van een nare uitdrogingsdood gered had tijdens de Srefidensi-festiviteiten:

Dat we hier mogen vertoeven op een heus paradijsje heb ik al eerder vermeld maar ik kan toch niet laten om jullie een zo waarheidsgetrouw mogelijk beeld te schetsen. Tijd voor wat sfeer-kiekjes dacht ik zo:
Lieke onder metershoge-mega-bananenbladeren, roze tropische bloempjes op ons zonovergoten strandje, veilig gemaakt van de kaaimannen en pirings (piranha’s), inclusief palmbomen en verscheidene sfeervolle hutjes (alleen die staan niet op de foto):

Impressies van de palmentuin, en de Jodensavanna. De Jodensavanna is een historische plekje niet ver van Overbridge en makkelijk bereikbaar per boot. Het is een plek waar vroeger een jodendorp heeft bestaan, er zijn nog ruïnes te vinden van een synagoge, een begraafplaats en nog veel meer. Lieke en ik zijn er maar kort even geweest omdat er wat onderhoud gepleegd moest worden en wij in die tussentijd even rond mochten kijken. Eind van deze week worden we echter meegenomen op een trip met gasten en dan zullen we van een volledige rondleiding kunnen genieten. Ben erg benieuwd want er schijnen ook ‘helende bronnen’ te vinden zijn. Ben je bijv. blind, moet je daarin gaan zwemmen dan kun je meteen weer zien! (En gij gelooft dat..?) ..Volledig onder de indruk van de historische waarde van dit plekje hebben Lieke & ik veel tijd besteed aan het schieten van het juiste kiekje van ons beiden samen. Uiteindelijk vonden we een geschikte palmboom en duurde het nog maar enkele pogingen voordat we er beiden naar tevredenheid opstonden..
Vol trots presenteer ik ook mijn kiekje van dé boom die wij op de begraafplaats van de Jodensavanna aantroffen. Ik heb wederom verwoede pogingen ondernomen om deze naar tevredenheid op de foto te zetten:




































Na de vorige update hebben Lieke en ik nog een leuke week gehad. We hebben ons sowieso prima vermaakt in Paramaribo 2 dagen, en heerlijk van ons 1^ste Surinaamse wijntje genoten op een terrasje. Het was fijn weer even in de beschaving te vertoeven, bereik op je telefoon (a.k.a. contact met thuis!), Internet, mensen om je heen. En zowaar wat anders kunnen bestellen dan kip! Heerlijk....
Ook kreeg ik lucht van een heus filmfestival! Zeer enthousiast wilde ik daar graag wat meer informatie over! Ik kan hier namelijk verder niet naar de bioscoop, en iedereen die mij enigszins kent weet dat ik dat erg graag doe! Dat is overigens niet helemaal waar, ik kán wel naar de bioscoop, maar de filmkeuze beperkt zich tot veelzeggende titels als ‘Verborgen Verdriet’ en ‘Gespannen Borsten’.. hmm, toch maar niet!
Aangekomen bij het theater voor het filmfestival beperkte de keuze zich tot 1 film. De titel is me alweer ontschoten en dat zegt eigenlijk wel genoeg. Het was een eeuwigdurende documentaire van 52 min. (leek wel 52 uur!) over mensen in een Nigeriaanse woestijn. Lieke zonk in een vroeg stadium van de film in een diepe slaap, maar wist het gesnurk van een man achter ons gelukkig nog niet te overstemmen!

De hele tijd zijn we overal door onze enige echte ‘gepimpte’ taxi heen gereden, Ricky. Ongelooflijk, deze taxi had een grote vage lamp in het midden en een dvd-scherm i.p.v. een achteruitkijkspiegel, in combinatie met een oorverdovende geluidsinstallatie. Maar onze lieve Ricky rekent ons als 1 van de weinige tenminste géén toeristentarief! Een blijvertje dus!

De dag daarna weer op weg naar Overbridge want dit weekend moesten we weer aan de slag op het resort. We hadden gewisseld dus deze week liep ik mee met het restaurant en de keuken. Vrijdags was verschrikkelijk, bijna helemaal niks te doen, niks dan bar-hangen in ieder geval. Ja en een uur bestek in servetjes rollen, want waarom zou je het snel doen? Zaterdag werd ik ineens alleen gelaten bij de bar/restaurant/keuken..oops?? Maar half op de hoogte van de gang van zaken stond ik verschillende keren lichtelijk schaapachtig de gasten te woord met alsmaar dezelfde mededeling ‘Ik zal het even voor u navragen, kunt u misschien later even terugkomen?’ De verantwoordelijke manager (Emi) is nogal lui van aard en zodra er ergens iets te doen is, springt zij loom op haar brommertje en knort ervandoor naar een plek waar de medewerkers op dat moment niks te doen hebben. De meeste dingen gingen me gelukkig nog wel aardig af... Even later keerde Emi terug om op de enige kruk achter de bar plaats te nemen en voor zich uit te staren, de gasten waren immers al naar het strand gegaan... Ik heb haar en de andere managers echter subtiel duidelijk gemaakt dat dit geen praktische manier van zaken is, en dat mijns inziens er ten alle tijden een manager aanwezig moet zijn om eventuele gasten te woord te staan! Ze waren het met me eens...
Verder hebben we een kantoor ingericht zodat deze gebruikt kan gaan worden als receptie, deze functie wordt nu namelijk half door het restaurant vervuld en half door de dames van de bungalows. En dat loopt natuurlijk allemaal een beetje door elkaar, zeker wanneer het toch wat drukker is.
Het toeval wil dat Emi ook deze functie eigenlijk behoort te vervullen..

Zondag zijn we meegenomen naar Powakka, een indianendorp in de buurt, waar we op jacht naar kerstbomen zijn gegaan, en de ingrediënten voor ‘Peppra Wattra’ hebben gekocht. Peper water dus..?!? Na verscheidene geboren en getogen Surinamers later op de dag het spit te hebben zien delven tegen dit goedje, heb ik vriendelijk bedankt en mijn slokdarm gespaard voor dit onheilspellende soepje!
De kerstbomen daarentegen zijn uitgekozen en ook wij zullen een heuse kerstboom in huis hebben met de feestdagen, nu nog even naar Beni’s Christmas Palace waar het hele jaar door kerstspullen verkocht worden, voor de nodige versiersels!

Verder hebben we dit weekend nog wat rondgeknort op de bedrijfs-quad, onder het mom van ‘we moeten alles ervaren’. Erg relaxed!

Boottochtjes, ronsscheuren op een quad, op kerstbomenjacht in een indianendorp.. Al bij al een erg geslaagde week! En het materiaal voor onze opdracht stapelt zich in hoge snelheid op, als dat met onze scriptie net zo lukt dan lijkt het allemaal ‘kat in het bakkie’!

De komende week krijgen we het ook erg zwaar want dan lopen we mee met de afdeling ‘volpakketten’.. tripjes dus! We gaan donderdag mee naar de Jodensavanna en mogen vrijdag mee naar Brownsberg, en vooral naar dat laatste tripje kijken we erg uit! Hopelijk volgende keer dus meer leuke kiekjes!

Hele dikke kus voor iedereen!
Anne

Sinterklaas in Sranan!

Maar eerst; ‘Kip, het meest veelzijdige stukje vlees, kip...?’
1 van mijn gevleugelde uitspraken vlak voor vertrek was ‘kip, dat krijgen we voorlopig niet meer...’ (aan te vullen door de insiders). Dat het sarcasme daar van af droop was al overduidelijk, dat wij echter na onze eerste week al onze buik vol zouden hebben van kip (letterlijk & figuurlijk), had ik toch niet verwacht. Ik ben al zo geïndoctrineerd met het gevogelte dat ik de ene keer dat we zelf konden kiezen zelfs nog kip wist te bestellen..?
Onze queeste naar wat we hier echt lekker vinden zal voorlopig nog wel in alle hevigheid voortduren vermoeden we. Neem limonade als voorbeeld: ze hebben hier alle kleuren van de regenboog (in fluorescerende variant) en de smaken variëren van kauwgomballen (Hubba Bubba) tot Dreft. Ook hebben we onlangs een limonadesmaak ontdekt die doet denken aan vloeibare marsepein, enige liefhebbers mogen zich zeer welkom voelen om ons te verlossen van de volle fles met de desbetreffende siroop...!

Gezien onze taken zich nog lichtelijk beperken tot het ‘observeren’ van de dagelijkse werkzaamheden, hebben we al geregeld versteld gestaan over de modebewuste Surinamer. De Surinamer breekt verscheidene taboes in de wereld van de mode. Als een kleur je goed staat moet je deze tot in elk detail doorvoeren, ‘mooi paars is niet lelijk’: paarse schoenen, gevuld met voeten gehuld in paarse sokjes, dit alles onder een elegante combinatie van een paarse bermuda en een paars topje. Dit geheel geperfectioneerd met geraffineerde details als een paars haarbandje en jawel, een paars digitaal cameraatje!
Verder lopen wij hier geregeld mensen tegen het lijf die mij als ware dochter van een gastro-enteroloog aan de term ‘morbide obesitas’ doen denken.. dik dus! Maar dat is een schoonheidsideaal in de Surinaamse samenleving, dus het showen van de ronde vormen is 1 van punten waar de modebewuste Surinaamse op zal letten. Dit kan zich bijvoorbeeld uiten in het etaleren van de cellulitis in felgekleurde legging.

Genoeg gemene grapjes, al heeft het voor Lieke & mij al heel wat hilarische momenten opgeleverd, de mensen hier zijn over het algemeen hartstikke aardig voor ons, en langzaam maar zeker beginnen we al aardig te wennen aan het Surinaamse leven. Nu voor ons ook de werkzaamheden beginnen wordt het allemaal alweer een stuk interessanter!

Ik in de hangmat..het studentenleven is maar zwaar! Lieke staat te poseren bij het 'meterstokje' bij laag water, volgens dit meterstokje, ben ik overigens bijna 2,20 m!

Zondagavond hebben we bij de grote baas thuis doorgebracht in Paramaribo. Maandag werden we namelijk op kantoor verwacht zodat we de precieze hoedanigheid van onze taken konden bespreken en aangezien we geen eigen vervoer hebben zijn we afhankelijk van vervoer van en naar Overbridge. Er is wel bijna dagelijks vervoer heen en weer, alleen richting de stad is dan meestal pas later op de dag, dus moesten we zondag al vertrekken. We hebben ook geen slaapplaats in de stad dus dat was ook nog even lastig, maar dat werd opgelost doordat we gebruik mochten maken van de logeerkamer van mr. Wong. Uiterst vriendelijk allemaal, maar we voelden ons allerminst op ons gemak. Zijn vrouw begroette ons lichtelijk nors en het bleek een niet extreem spraakzaam echtpaar. Na 5 minuutjes midden in de woonkamer te hebben staan wachten met de tassen, werd ons gewezen waar we zouden overnachten. Daarna waren we maar zo brutaal om plaats te nemen in een stoel bij de keuken, waar we vervolgens een zeer stille maaltijd deelden. We hebben ook nog even naar het Nederlandse nieuws gekeken, voorzien van het nodige commentaar op ons vaderland van mevr. Wong. Zeer gelukkig dat wij onze verslaving (Yahtzee) ingepakt hadden zijn Lieke & ik vroeg gaan ‘slapen’. We spraken af om om half 8 klaar te zijn om naar het kantoor te gaan.
De volgende morgen stonden we op tijd klaar, niet denkend aan het gebrek van het woord punctualiteit in de Surinaamse woordenboeken. Toen mr. Wong tegen 9 uur naar ons toekwam met de mededeling ‘we gaan zo..’, moest eerst zijn auto blijkbaar nog grondig gewassen worden en rond 10 uur konden we dan eindelijk onze weg vervolgen voor het langverwachte functiegesprek.
Eenmaal aangekomen bleek dat ze voor ons toch een geheel andere opdracht in gedachten hadden dan aanvankelijk besproken. Het komt erop neer dat we nu het gehele bedrijf/resort doorlichten, kort meedraaien met elke afdeling en vervolgens over de efficiëntie rapporteren aan het kantoor. Waar zijn ze onder- of overbezet, waar en hoe kan er efficiënter gewerkt worden. In kaart brengen wie nu eigenlijk wat precies doet op het resort en functieomschrijvingen voor iedereen. Maar toch ook mogen we aan de slag voor het recreatieve programma, wat we dan ook erg leuk en interessant vinden. We mogen sowieso een keer mee naar Jodensavanna en Brownsberg, de weinige uitstapjes-mogelijkheden die ze aanbieden vanuit Overbridge, daar kijken we erg naar uit!
We vinden het zeer slim dat ze ons, Europeanen, nader laten kijken naar de efficiëntie van de werkzaamheden binnen het resort, de instelling van de gemiddelde Surinamer is namelijk ‘No span!’, wat vandaag niet kan, kan morgen wel! We hopen ons niet al te impopulair te maken, dus hebben we ter plaatse het woord efficiëntie maar weggelaten bij het uitleggen van onze opdracht.

Voorlopig genoeg te doen in ieder geval! Ook hoopten we nog achter eigen vervoer aan te kunnen gaan, maar toen we zo eens informeerden kregen we de respons: ‘Oh, dat is wel handig ja, je eigen vervoer, weet je. En voor slechts 4 á 5000 € heb je al best een aardige auto..’ Slik, oops, jaja, oh jee ...geen eigen vervoer dus, bij gebrek aan financiële middelen aan zowel Lieke’s als mijn zijde!

Ik heb inmiddels al met de afdeling ‘Bungalow’ mee gedraaid, deze lieftallige dames doen de wasserette, en de schoonmaak van alle bungalows en sanitaire faciliteiten op het resort. De dagen die ik tot nu toe meegedraaid heb was het niet erg druk op het resort, dus ook niet heel bungalows om te poetsen. Zo kon ik wel een goed idee krijgen van de aparte gebruiken die de dames op die afdeling hebben, wanneer daar de tijd voor is.. Blijkbaar is het gebruikelijk om als het eventjes regent en je dus niet terug naar de wasruimte kunt lopen (die is namelijk wel 50 hele meters verderop) je in de bungalow op de net gepoetste vloer gaat liggen..? Maar eerlijk is eerlijk, áls ze werken, dan werken ze hard. Als het hele resort geboekt is moeten ze in 2 uur tijd 14 bungalows poetsen..niet echt haalbaar, maar ‘no span’ dan wordt vriendelijk verzocht of de gasten nog even in de bar plaats willen nemen!

We hebben zo met de eerste observaties over de eerste afdelingen al wel aardig wat stof weten te vergaren voor ons rapport.. Niet om iemand af te schrikken, je kunt hier prima vertoeven en met een gerust hart komen eten, overnachten etc. Dus iedereen is van harte welkom!

Mooie bloemetjes op het strand, waarvan ik geen idee heb wat het zijn, maar het is we sierlijk! ;) En daarbij mijn enige echte eerste Surinaamse Sunset, naast nog een leuk kiekje van ons strandje. Wat een paradijsje!

De muggen hier hebben overigens inmiddels een irritante interesse ontwikkeld voor die rare ‘Bakra’s’ (Nederlanders) met dat heerlijke smeerseltje genaamd ‘Deet’, vooral mijn benen schijnen erg in trek te zijn. En door mijn collega’s ben ik al meerdere malen uitgelachen om mijn Europese smeerseltje.. Zodra ik de kans heb maar even op zoek naar Surinaams gif om over mijn lijf te smeren. Niet alleen steken vervuld hun verlangens daarbij, ze ondervinden blijkbaar ook erg veel plezier door om je hoofd te vliegen, cirkelend, zoemend, of gewoon voor je ogen heen en weer te stuiteren! (Els, Ferdinand: Ain’t touching can’t get mad, lucht is vrij.. ze kennen het allemaal hier!!)

Maar het loopt hier verder allemaal ‘gesmeerd’, letterlijk en figuurlijk.. Deet, Azaron, Zonnebrand, Aftersun, zou het allemaal nog werken in zo’n mengelmoes??!

‘EHBO, is mijn lust en mijn leven..’ (Herman Finkers)

Jaja, dat een EHBO-diploma nog eens van pas komt is alweer bewezen. 1 van onze gasten was door de steiger gezakt! Dat klinkt redelijk ernstig maar er was maar een klein stukje hout afgebroken waar zij met haar voet doorheen was geschoten. Aangezien er gediplomeerde ‘Baywatch-ers’ in loondienst zijn, waren we even op hen afgestapt of zij wellicht even konden gaan kijken naar de enkel van de betreffende dame. Erg geschokt over wat wij aan hen vroegen, was onze tweede vraag: ‘jullie hebben toch allen een EHBO-diploma??’ Daarop volgde het ontwijkende antwoord ‘ja?’.
Ik ben vervolgens maar zelf, als bekwame, gekwalificeerde EHBO-er, meteen naar de plaats van het ongeval gesneld om daar de kundige diagnose te stellen dat er werkelijk niks aan de hand was met de enkel van de betreffende dame. Geen zwelling, geen wondjes.. geen pijn! Met het verzoek of ze even wilde proberen te lopen was alles opgelost en liep mevrouw gewoon terug naar haar gezelschap. Ik denk dat ik in mijn jongere jaren toch heel wat indrukwekkendere blessures heb vertoond, tot grote ‘vreugde’ van mijn ouders die geregeld vol spanning thuis zaten in afwachting of hun jongste spruit heelhuids huiswaarts zou keren of niet!

Sinterklaas in Sranan.
Jaja die oude goedheilig man heeft ons niet vergeten in het verre Suriname. De halve dag klonken er vrolijke Sinterklaasliederen uit Lieke’s laptop, en hebben we enkelen uit volle borst meegezongen. Toen ik ’s avonds tegen Lieke zei dat die goede man ons anders niet gevonden had zo ver weggestopt in de Surinaamse jungle, bleek niets minder waar! Bij het slapen gaan vond ik een kadootje en een heus gedichtje in mijn schoen! Dankjewel Lie.. eh Sinterklaas!!!

En vandaag (dinsdag 6-12) was alweer een erg leuk dagje. We werden door Benito opgepikt bij het huis met de boot, hij ging namelijk even naar huis en we mochten wel mee om te kijken waar hij woonde als we dat leuk vonden. Nou woont Benito aan de overkant van de rivier in de bushbush, hij roeit iedere keer een uur naar zijn werk en terug! Het was echt een prachtplekje om te zien, midden tussen het oerwoud stonden wat bomen en hadden zijn ouders een kleine plantage. Na aan iedereen te zijn voorgesteld, kregen we vers wat suikerriet om te proeven (mjammie) en daarbij werd er wat versgeviste vis, netgeroosterde in een bananenblad gevouwen en aan ons meegegeven (ook erg mjammie!), ook hebben we een tak verse ‘Tjingmissfinga’s’ (Pikingmissfinga’s) meegekregen, ook wel bakoves genoemd, en bij ons bakra’s beter bekend als BANAANTJES gekregen en een papaja die ze voor onze neus eerst uit de boom plukte... lekker lekker lekker, wat een verwennerij!!

Dat was het dan weer voor deze keer, het was weer een lang verhaal, maar hopelijk wel leuk om te lezen!!

Dikke Kus Anne

P.S. Internet is een ramp hier!!!Wat een ellende, maar doe mn best om geen rare lettertypes te laten verschijnen om mijn foto's erop te zetten etc. Tis nl een ware hel om hier je foto's te uploaden etc. dus van het vorige verhaal gaat niet meer lukken nu, bij het volgende verhaal zal ik zeker wat meer kiekjes proberen te doen en wat minder gezever!! :)
En nog eentje om het af te leren van het strandje: