Anne in Suriname |
|
 |
 |
maandag, november 28, 2005
Overbridge zoekt naar Anne
Zo! De eerste dagen zitten erop, de eerste indrukken zijn gemaakt en de eerste nationale feestdag is gevierd!
Wauw.
Eerst maar even wat huishoudelijke mededelingen;
Mijn website blijft niet http://www.anneinafrika.nl/, maar wordt http://www.anninsuriname.nl/ eveneens als http://www.wegmetanne.nl/ (meer info volgt)!!
Nee, ik heb geen internet. Ja, ik heb een Surinaams nr. (+597 8757304), máár met dat nummer kan ik alleen bellen en gebeld worden, dus nee, ik kan er niet mee smsen!! Komt bij dat ik geen bereik heb op het resort! Althans dat wil zeggen ‘er schijnt bereik te zijn’. Geregeld loopt er iemand met zijn mobieltje heen en weer te zwalken over het terrein op zoek naar dat felbegeerde streepje dat aangeeft dat je het netwerk gevonden hebt. Inmiddels zijn we al op 2 plekken gewezen door werknemers hier waar we af en toe met wat geluk eventueel wellicht misschien wel eens een keer bereik zouden kunnen hebben. Voor het volledige plaatje, zodat jullie een goed idee krijgen van de situatie: dat is bij het 1ste hekje links van het struikje bij het toiletblok achter het restaurant, en bij de 2 grote hopen wit zand die aan de andere kant van het restaurant liggen, 2 stappen omhoog bij de linkerheuvel wil ook nog wel eens wat opleveren! Het komt nogal nauw dus...
Sms me dus op mijn NL-se nummer en t.z.t. (als ik mijn terug naar de beschaving heb gekapt) hoor je echt wat terug!
Het afscheid op Schiphol viel me toch wat zwaar, maar dat dat er allemaal bij hoort dat weet ik inmiddels wel na de 3e keer. Vond het wel heel tof dat er zoveel mensen waren om van mij afscheid te nemen!!
Eenmaal in het vliegtuig werden ons de eerste Surinaamse levensbehoeften al getoond: eten & sociaal contact. Op een vlucht van slechts 9 uur werd ons 3 maal eten gebracht, naast nog een aantal maal ‘snacks’, ook heeft de gezagvoerder meerdere malen om moeten roepen of mensen plaats wilden nemen in hun stoelen zodat het personeel hun werk kon doen. Blijkbaar is het namelijk gebruikelijk om te proberen met zoveel mogelijk mensen tijdens je vlucht een praatje te maken! Het leek wel een lopend buffet!
Bij aankomst werden we begroet door drukkende warmte, broccoli, een lange rij bij de douane en een bordje met daarop vermeld:
“Overbridge zoekt naar Anne” ...Lieke mocht gelukkig ook mee!
Bij aankomst op ons nieuwe thuis was het helaas al donker, dus van de omgeving hebben niet veel mee gekregen. Wel genieten van de luxe van elektriciteit wat ons van licht kon voorzien zodat we wel een goede indruk kregen van ons stulpje, inclusief de balzaal. We hebben het toch allemaal wel erg getroffen beseffen we nu we hier een paar dagen zitten. We zitten in prachtig huis op een allerprachtigst paradijsje. We konden ieder een eigen slaapkamer hebben, maar dat vonden we niet zo gezellig dus liggen we gewoon met zijn tweetjes op 1 kamer, die ook groot genoeg is. We hebben ook ieder een eigen douche en toilet (als we zouden willen) en alsof we nog geen keus genoeg hadden hebben we met het appartement beneden erbij zelfs de keuze uit 4 toiletten.. De keuken is heel groot en ruim, het is namelijk tevens de huiskamer, maar aangezien het huis eigenlijk nog niet of nauwelijks is ingericht hebben wij het omgedoopt tot onze balzaal, waar we al menig pirouetje hebben gedraaid!
Het resort is erg mooi en het strandje is super!! De mensen zijn ook erg vriendelijk alleen werd ons in het begin nog niet veel verteld of uitgelegd waardoor we nog wat onwennig rondliepen, niet goed wisten of we bij het restaurant gewoonweg aan konden kloppen voor wat eten, of dat er misschien iets van ons verwacht werd. Maar we werden goed opgevangen door onze gastheer dr. Kletter. Tegen wie ik overigens pertinent geen mr. Kletter mag zeggen dus bij deze, Gunno!
Inmiddels hebben we een uitgebreide rondleiding gekregen en uitgebreid met o.a. de grote baas gebabbeld, mr. Henri Wong. We zijn daarnaast aan iedereen, en dan bedoel ik ook werkelijk iedereen, voorgesteld. Ook het hoofd van de beveiliging en bouwvakker Hans heeft ons onder zijn hoede genomen en mocht er geklopt worden mogen wij zeer zeker niet open doen, net als Gunno die ons daarbij een gigantisch mes/machete geschonken heeft voor tijdens ons verblijf hier, onder het motto: Eerst hakken, dan vragen!
We zullen hier ook duidelijk niet van de honger omkomen, want we worden goed gevoederd! De eerste dag kregen we een gigantisch berg nasi, bami, kip en kouseband (boontjes) op ons bord, wat Lieke & ik in die warmte en op dat vroege tijdstip (eind van de middag pas) niet op kregen. Diezelfde avond werd ons tot 2 maal toe nog eten gebracht, we hadden tenslotte niks gegeten!? Eten is een zeer belangrijk element in het leven van de Surinamer, zo werden we door Gunno aan een gezin voorgesteld, waarvan de man ook gestudeerd had in Nederland om vervolgens stage te gaan lopen in Suriname, inmiddels woont en werkt hij hier. Het was al half 3 ’s middags dus uiteraard etenstijd(?!?), en voordat ik het door had zat ik met een flink bord, jawel rijst & kip op schoot! ‘Beleefd blijven, dus gewoon door eten ook al brandt het je mond uit’, schoot een paar keer door mijn hoofd! Later die middag vroegen ze ons bij het restaurant wat we wilden eten, om ook hier beleefd te blijven vroegen we vriendelijk om een kleine kinderportie, een zogeheten babyportie. Nou ben ik nog niet zo thuis in de eetgewoontes van Surinaamse kleintjes, maar in Afrika had een heel weeshuis gevoed kunnen worden van de kinderporties die Lieke & ik voorgeschoteld kregen.
Daarnaast hebben we zeer fanatiek een nieuwe hobby ontwikkeld, wat begon als flauwe grapjes in Leeuwarden over ons dilemma om onze avonduren te vullen zo midden in de jungle, is uitgemond in ware competitie. Op de veranda, met uitzicht op het oerwoud, zijn al de nodige uren verstreken met het enige echte Yahtzee!! De intentie is nu om een Wall Of Fame te maken met de papiertjes van de meest legendarische potjes.
Vrijdag was het 25 november en dan wordt het onafhankelijkheidsfeest gevierd in Suriname, Srefidensi. Dit jaar was het extra groot feest omdat ze 30 jaar Srefisensi vierden, dus op naar Paramaribo voor de festiviteiten. Daar hadden we meteen contact opgenomen met Evelyn, ook een meisje van de CHN dat stage gaat lopen hier in Suriname. We hebben voornamelijk op het onafhankelijkheidsplein en door de palmentuin rondgewandeld. A. omdat daar volop te doen was, B. omdat we nog allesbehalve wegwijs zijn in Paramaribo en het ons niet verstandig leek zo maar eens wat rond te gaan dwalen. De palmentuin was erg gezellig, allerlei kraampjes (vooral eten natuurlijk), volop muziek, op en top gezelligheid. In tegenstelling tot de serieuze festiviteiten op het onafhankelijkheidsplein waar alle ranken van het leger en de politie aanwezig waren voor het defilé. Hierbij was onze enige echte Jan Peter Balkenende ook aanwezig, en na enkele verwoede doch mislukte pogingen om hem op de gevoelige plaat vast te leggen, zijn we gewoon op hem afgestapt (brutale mensen hebben de halve wereld, toch?). Jaja lieve mensen, ik zal voor altijd inning omarmd vereeuwigd zijn met onze geliefde minister president! Maar maak je geen zorgen hoor, lieve Ferdinand, hij haalt het niet bij jou! ;)
Daarna was het wachten op parachutisten uit Venezuela die zouden landen op het onafhankelijkheidsplein, lichtelijk lamgeslagen door de felle zon en de warmte lagen Lieke & ik er echter niet echt indrukwekkend meer bij op dat gras. Gelukkig liepen wij tegen, Gunno, onze lieve gastheer, aan, onze reddende engel. Hij heeft ons nogmaals onder zijn vleugels genomen en naar een barretje in de buurt gebracht waar we even in een schaduwrijke omgeving wat drinken tot ons konden nemen. Toen we weer wat tekenen van leven begonnen te vertonen heeft hij ons meegenomen naar een rotishop in de buurt waar wij onze eerste echte roti hebben gegeten. Erg lekker! Daarna toch maar lekker huiswaarts gekeerd om nog even wat baantjes te kunnen trekken in de rivier en voldaan de avond in te kunnen gaan.
Maandag is onze eerste officiële werkdag en dan gaan we naar het kantoor in de stad om nog nader overleg te plegen over onze werkzaamheden op en voor het resort. We hebben het gelukkig wel al wat uitvoeriger kunnen bespreken met mr. Wong om duidelijk te maken wat onze opzet in deze is. Ze hebben namelijk slechts 1x eerder een stagiaire gehad en dat was enkel voor een maand. Ook dachten een aantal van managers hier dat we Hotel Management deden, dus dat misverstand hebben we meteen uit de wereld geholpen. We zullen dus als het goed is geen kamers te boeken, schoon te maken, geen bediening te doen. We hebben gesproken over het marktonderzoek en het marketingplan wat al langer het plan was dat wij dergelijke zouden realiseren. Maar we hebben nu ook gesproken over het recreatieve programma van Overbridge en naar alle waarschijnlijkheid hebben Lieke & ik echt een wereldstage, want dan mogen we het recreatieve programma uitbreiden, aanpassen, onder de loep nemen.. en dat is natuurlijk wel erg leuk!!
We hebben er al het vertrouwen in dat we ons hier erg gaan amuseren en een supertijd krijgen, maar vooralsnog moeten we ook nog erg wennen en missen we thuis ook nog wel erg, het is een hele omschakeling!! Maar zo zijn jullie allemaal ook weer helemaal op de hoogte en hopelijk hier snel meer leuke en spannende verhalen/foto’s!
Dikke Kus en ‘tam boeng’ uit Sranan!
Anne
(Oh foto's volgen nog, want in dit internetcafe wil het allemaal nog niet echt lukken..Hopelijk snel dus wel!!)
P.S. Lieke heeft ook een site, voor de liefhebber: www.thomson.waarbenjij.nu
Overbridge River Resorts: www.overbridge.net
P.S.S. Als er iemand is die mij/ons eventueel ooit weleens (zeer welkome) post zouden willen sturen dan bij deze kan dat voorlopig naar het volgende adres, dan vind het zijn weg wel naar ons!
T.A.V. Anne van Spreeuwel ....(duh!)
p/a Yvonne Poerschke
Afobakkalaan 28
(Via Bella)
Paramaribo
Suriname