Idyllisch Galibi

Na prachtig Palumeu was het nu de beurt aan geweldig Galibi!

Tussen beide tripjes in hebben Lieke en ik niet stilgezeten maar ook niks uitbundigs meer beleefd! Vooral gewerkt en getypt aan ons verslag want jaja dat moest af! Met oog op Galibi, ons laatste Surinaamse tripje voor deze stageperiode, werkte het alleen maar stimulerend om sneller te typen zodat we met een relaxed gevoel konden genieten van deze perfecte afsluiter.
Tijdens ons werk in de receptie viel ons blik vaak op de kalender met daarop omcirkelt de datum van vertrek en even prominent aanwezig de datum van aankomst van Lieke’s ouders. Stress! Maar alles is goed gekomen...
27 april stonden we op Zanderij te wachten, ik met de autosleutels van de bedrijfsjeep in mijn broekzak.. jaja.. Men was van mening dat we de ouders van Lieke echt niet in ons trouwe bakkie konden vervoeren dus kreeg ik de sleutels toegestopt van de bedrijfsauto, hmm airco, CD-speler.. best comfortabel!

De eerste paar dagen waren voor pure ontspanning op het resort in combinatie met een stevige wandeling op Brownsberg & daarna was het tijd voor Paramaribo, waar Lieke & ik dan ook eindelijk eens Fort Zeelandia hebben bezichtigd!

Woensdag was het dan zover! Op naar Galibi! Norman (onze gids) is ons vroeg op komen halen bij het hostel waar we in een uiterst Nederlands weertje op weg naar Albina gegaan zijn. (Dat weer schijnt onlosmakelijk verbonden te zijn met de komst van Lieke’s paps & mams). Bij Albina klaarde het gelukkig een beetje op zodat we droog bleven in de boot. Vanaf Albina vertrekken alle bootjes naar Galibi namelijk en dat is nog wel een uurtje varen, dus in de regen is dat net iets minder leuk.. Het water was ook niet onstuimig waardoor het een uiterst prettig vaartochtje bleek, onderweg zijn we ook nog uiterst vriendelijk welkom geheten door dolfijntjes!! Heel leuk, maar ze waren me te snel af om op de foto vast te leggen.
Die dag nog wat rondgewandeld op Galibi, beetje gezwommen en gezond tussen de palmpjes, best uit te houden allemaal! ;) Die avond stond ons uitstapje naar Baboesanti op het menu. Bewapend met regenjassen en camera’s op naar de schildpadjes!
We hadden meteen geluk, vlak bij de boot was een ‘green turtle’ alias Krapé net aan land gekomen en bezig haar nest te graven. Een schildpadje van ongeveer een metertje. We hebben het hele proces kunnen volgen en nog wat foto’s kunnen schieten (die beestjes zijn namelijk helemaal in trance wanneer ze eenmaal aan het leggen en dan jaag je ze niet meer terug de zee in met licht).. even de potjes opgetild en zo de eitjes op de foto gekregen! Nadat ze terug de zee in waggelde meldde de gids Dino dat alle schildpadden het hetzelfde deden en dat we teruggingen.. een beetje een anticlimax na zo’n indrukwekkende gebeurtenis. Maar het weer was ook omgeslagen en het water ruig, in andere woorden, we moesten terug en waren drijfnat bij terugkomst op het kamp, maar dat is in een Surinaams klimaat niet zo’n ramp!

De volgende dag hebben we nog een kleine rondleiding gekregen over het eiland van gids Dino, maar hebben we vooral heerlijk genoten van een lekker warm zonnetje aan het water!
We hebben Norman gevraagd te regelen die avond er nog een keer op uit te kunnen gaan met de boot, in de hoop nog meer schilpadden te kunnen bewonderen, en dat was gelukt. In de hoop de grootste soort, de lederschildpad, te kunnen zien zijn we de rivier overgestoken naar Frans Guyana, jaja illegaal ja, maar daar waren er al heel veel gezien en dat terwijl het seizoen voor deze zeeschildpad pas eigenlijk eind mei, begin juni begint. De stoute slippers dus maar aangetrokken en illegaal aan land gegaan op het strand van Frans Guyana. Ditmaal zonder wolken en dus met heel veel meer zicht op het strand vanwege het maanlicht, een prachtig gezicht! Na dit mooie witte zandstrand flink bewonderd te hebben in het maanlicht kwamen we de eerste schildpadden al tegen en ja hoor we hadden geluk “LEATHERBACKS!!” Wat een gigantische beesten zeg, schildpadjes van 2 à 2,5 meter lang met een kop van formaatje basketbal. En vanaf dat moment kwam de ene na de ander aan land, ik ben de tel kwijtgeraakt na verloop van tijd.. Heel indrukwekkend!
Er is op Franse Guyana ook een onderzoekscentrum voor de schildpadden en dus zagen we veel vlijtige onderzoekers over het strand rennen met allerlei appartuur; computerchip-lezers, spuiten, GPS-systemen, weegapparatuur.. heel tof om te bewonderen allemaal! En het ging redelijk makkelijk aangezien de lederschildpad veel minder schuw is als de andere soorten en dus minder snel terug de zee in gejaagd zal worden. Als ze terug de zee in gaan dumpen ze hun eieren namelijk in zee en dan gaan ze allemaal verloren! Ze hebben met pijn en moeite 1 schilpad weten te wegen, voor m’n neus, en dat beestje (het was nog een ‘kleintje’) woog slechts 433 kg (!?!). Het zal maar op je gaan zitten...!!
Zeer voldaan en onder de indruk van een superavond vonden we onze weg terug naar onze boot en het kamp, waar Lieke’s moeder vol verwachting op ons wachtte.
De heldere nacht leende zich uitstekend voor een hangmatavontuurtje, oftewel op met de hangmat naar het water! Daar hebben we de hangmatten tussen de palmpjes geknoopt en zo ben ik met het uitzicht van de silhouet van een palmboom tegen een heldere sterrenhemel weggezakt in een diepe slaap.. wat wil een mens nog meer?? Onbeschrijflijk! Helaas werd ik later rus verstoord in mijn schoonheidsslaapje door ‘Alleng’, oftewel regen! Snel de hangmatjes losgemaakt en naar het dichtstbijzijnde hutje gevlucht om daar de rest van de nacht rond te hangen (letterlijk).
Toch was het weer ons goedgestemd want de volgende dag in de boot was het weer droog en zonnig en met een omweg door het Commewijne gebied (ouwe plantages en veel koloniale gebouwen) kwamen we weer terug in Paramaribo!

Een perfect uitstapje en ideale afsluiter van ons Suriname avontuur! Ik wil de winnaars van de Suriname Cup Klaverjassen, beter bekend als de Thomsons nog erg bedanken!! JIn de regen, maar met veel goede moed en zin, al zingend op naar Albina/Galibi!!Lunchen met roti tussen de palmpjes..Ff zonnen!Een schildpadje! Leatherback.. slechts een metertje of 2!

.. en dat was het dan weer jongens en meisjes, ons avontuur zit er weer op! Nog een paar daagjes en dan stappen we in het vliegtuig naar Amsterdam en komen wij naar huis, tot dan!!

Liefs Anne

P.S. Lieke en ik zijn niet in het overstroomde gebied dus NO WORRIES everybody... we hoorden zelfs voor het eerst van de overstromingen door een 6-tal smsjes uit NL .. hopelijk blijft het bij ons droog en anders staat ons huis heeeeeeeel hoog op palen, dus we houden het nog wel 6 daagjes denk ik!!