Het ‘kurimano’ Palumeu

(Heb weer erg veel moeite gedaan met de foto's het wilde allemaal niet echt lukken, nu zijn ze klein of vertekend in kwaliteit..hopelijk toch een leuke update alsnog..)
.........................................................................................................

Oftewel het mooie Palumeu! Wat een toffe trip!
..
Sfeervolle hutjes aan de rivier…
..
Wanden van groene woudreuzen aan de rivieroevers...
..
Hangmatjes aan het water...
..
‘Picknick-eilandjes’...
..
Stroomversnellingen, watervallen, jungletochtjes...
..
Gereedstaand kopje thee bij het wakker worden..
..

Wat kan ik nog meer vertellen?? Het was echt heerlijk!! We zijn er 5 daagjes tussenuit geweest maar het voelde als weken, zo heerlijk hebben we ontspannen en genoten van het oord, indianendorpje Palumeu.
Het begon al bij de vlucht er naar toe, in een klein vliegtuigje suisden we over de broccoli-toppen van het oerwoud en konden we nog wat herkenningspunten in het Surinaamse landschap bezichtigen; de goudmijnen, de bauxietgronden, het stuwmeer, en nog een paar dorpjes aan de Suriname rivier. Bij aankomst bleken wij de kleinste groep sinds jan/feb en dat is ook niet zo moeilijk als je maar met 4 man bent. Er was nog een tweetal dat op het allerlaatste moment af had gezegd en dus restte ons het gezelschap van Anke en haar vader, Paul. Er rende ongeveer 7x zoveel personeel voor ons rond...
We hadden keuze genoeg uit hutjes, hangmatten en zitplaatsen in de boot door ons kleine aantal en dat beviel uitstekend!! In alle rust en stilte wiegde je een beetje heen en weer aan het stille water van de Tapanahony-rivier in je hangmatje, tijdens de boottochtjes had ieder een bankje voor zich, wat in de meest relaxte, onderuit-gelegen houdingen resulteerde, en wat we ook wilde ondernemen alles kon want voor een klein groepje is al snel iets te regelen.
Het moge duidelijk zijn dat ik met volle teugen genoten heb.. paps, mams, thanks!!

Dag 1 hebben na aankomst met het vliegtuigje vooral doorgebracht in bikini en sarong op ‘picknick-eiland’ Palawa. Heerlijk gezwommen in het frisse rivierwater, en de nodige bak&braad-plekjes opgezocht op de rotsen! ’s Middags werden we welkom geheten met Pepra Watra en Cassiri, peperwater en alcoholisch cassavesap, door het dorpshoofd. Die avond verkeerde ik een algehele roes en heb ik de hele avond slaperig in een hangmat doorgebracht, vooral luisterend naar de gesprekken van de rest en wegdromend in deze idyllische omgeving.Welkom bij de aankomsthal..eh hut...nice..ons vliegtuigje..hops..dat ben ik dusnice view...

Bak en braad stand...

Dag 2 begon met een heerlijk kopje thee (mèt koekje) na ontwapening uit mijn diepe coma. Met mijn kopje in mijn hand parkeerde ik mijzelf op de rand van de veranda en genoot van mijn uitzicht op de rivier.. het was vroeg dus hoorde je slechts wat vogels tetteren, zag je de mist nog boven de boomtoppen hangen en peddelde er een vroege indiaan gewapend met visgerei langzaam voorbij. Goed begin van een perfecte dag!
Na een heerlijk ontbijtje met versgebakken broodjes, gekookte eitjes, vers fruit en een ruime keuze uit broodbeleg waren we klaar voor onze tocht naar Potihill, een slechts 90 meter hoge berg een half uurtje varen van Palumeu. 90 meter klinkt niet echt indrukwekkend natuurlijk, maar ik moet erbij zeggen dat je die 90 meter vooral in de laatste 100 meter aflegt. Eerst rest je een flinke wandeltocht vanaf de rivier naar de voet van de berg en dan komt de klim naar boven. Maar het was zeer goed te doen en zeker de moeite waard want boven wachtte ons een mooi uitzicht over het oerwoud, en een geschild sinaasappeltje. Op de terugweg wachtte ons in de boot nog een verfrissende verassing in de vorm van een watermeloen die het tochtje perfect afsloot!
Na de lunch besloten we niet zomaar te gaan zwemmen maar werden we met de boot bij de samenvloeiing van de twee rivieren die de Tapanahony-rivier vormen gedropt in zwemvestjes.. en zijn we zo met de stroming langzaam maar zeker terug gedobberd voorbij het indianendorp langs, erg tof! Ook ’s avons had Henki, de gids, nog iets bijzonders voor ons in petto. We mochten wederom plaatsnemen in de boot voor een nachtelijk vaartochtje, wellicht op zoek naar kaaimannen maar vooral genietend van de geluiden en adembenemende uitzichten bij een heldere sterrennacht met een mooie maan. Je wil niet weten wat een fantasierijk persoon als ik wel niet kan zien in de contouren van de woudreuzen tijdens zo’n tochtje.. was helemaal super!ons uitzicht in de ochtend...sarong, sarong en nog een (s) sarong...net echt met zo'n mes he??jammie!hang hang...

Dag 3 op naar Mabuka, een heerlijk strandje ongeveer een uur varen van Palumeu, gelegen tussen verschillende stroomversnellingen en een heuse waterval. Het tochtje ernaar toe was al heerlijk in de boot, maar het uitzicht vanaf Mabuka op de stroomversnellingen vanuit de hangmat was ook niet mis mag ik wel zeggen. Voor de lunch moesten we maar even gaan vissen, om aas te vergaren om later bij de waterval te vissen naar de grote Anyumara’s. Henki viste de een na de ander soepel uit het water, ook Anke en Lieke hadden beet, ik ben echter niet verder gekomen dan een bescheiden geknabbel aan mijn aas. Ik had meer succes met het vangen van de reeds opgeviste visjes die uit de emmer sprongen in de hoop hun vrijheid weer te veroveren. Na de lunch gingen de zwemvesten weer aan om zo weer een stuk mee te dobberen in de stroming, dichter bij de waterval werden we echter vriendelijk verzocht toch de boot weer in te klauteren.. en dat bleek ook wel nodig. Een stuk kleiner dan Blanche Marie, maar niets minder indrukwekkend. Een groot geheel van rotsen bedekt met waterplanten en omringd door kolkend water, waarin het heerlijk vertoeven was. Het was noodzaak om geregeld in het water te stappen waar mogelijk want de rotsen waren zo immens heet dat langer dan 2 tellen stilstaan niet grappig meer was. Dit tot groot amusement van onze gidsen die een dusdanige dikke laag eelt onder hun voeten hebben verschaard dat zij gerust konden blijven staan op deze kookplaten. Als zeemeerminnetjes lagen wij verspreid over rotsen tussen het water te genieten van het warme zonnetje. Met veel pijn en moeite kreeg de gids ons eindelijk zover om terug te keren want we hadden nog een flinke vaartocht voor de boeg voor terugweg, waarbij de boot nog over de stroomversnelling getrokken moest worden. Wederom genietend van een heerlijk verfrissend stukje watermeloen en pogend de schillen zo vaak mogelijk over het water te laten ketsen alvorens deze opgegeten werden, werden we verrast door een afkoelend tropisch buitje. Dit bracht een geheel toepasselijk muzikaal intermezzo teweeg.. elk lied waarin de regen voorkwam heeft uit volle borst de revue gepasseerd. Lekker nagloeiend van de zon en zeer voldaan zocht ik die avond de hangmat weer op om heerlijk in te wiegen tot het mijn bedtijd was.sula aan de overkant van het strand..visje gevangen.. groot he?onze boot..anyumara gevangen... waterval...waterval...saampjes op de rots...
waterval...Ariel... de kleine zeemeermin...waterval...1...2..........3!zogenaamd comfortabel tussen de rotsjes neergevleid
tja ik weet dit ook niet zo goed uit te leggen.. ;)smile!hallo allemaal!

Even vastleggen hoe de heren dat doen..

Dag 4 stond in het teken van een heuse sportdag met de Palumeuse Hiawatha’s&Zilverslangen (voor wie deze naam niet bekend in de oren klinken: Donald Duck, prima lectuur).
Niet geheel volgens Henki’s programma, maar uiteindelijk hebben we alles weten in te plannen. Een Amerikaanse vrijwilliger van the Peace Corps, Matthew, had een sportdag georganiseerd voor de schoolkinderen waarin ze allerlei leuke activiteiten konden doen gecombineerd met ‘gezondheidslessen’ over bijv. tanden poetsen en gevarieerd eten (niet alleen rijst en kip!)
Ik was aangewezen bij juf Patty bij de ‘three-legged-race’ en mocht derhalve vakkundig de beentjes van de vele kindjes vastbinden en geamuseerd toekijken hoe zij al struikelend de finish probeerde te bereiken. Lieke stond bij het limbo-dansen en Anke bij de kruiwagen-race.. alledrie hebben we ons enorm vermaakt en ik vond het super om iets te kunnen doen met de dorpsbewoners en met name de kleine indiaantjes zonder dat het een hoog poppenkastgehalte kreeg. Daar was ik namelijk een beetje bang voor wat betreft de culterele activiteiten. Tussen de sportdag-activiteiten door kregen we ook nog een nijverheidstraining van een aantal van de oude garde indianen en ik was benieuwd naar de authenticiteit van deze activiteiten, maar het was geen poppenkast speciaal voor ons, de toerist, het was namelijk heel duidelijk zo dat het in hun cultuur past om ‘vreemdelingen’ welkom te heten en ondanks dat de activiteiten voor ons werden getoond was het vooral ook zo dat zij zeer trots waren op hun traditionele werkzaamheden en ons die dus ook vol trots toonden. De een maakte muziek op een schildpad(schild) en de ander op een hertenbeenbot, ook werd er gevlochten en katoen gespind en als klap op de vuurpijl mochten wij onze eigen kwaliteiten tonen met de pijl en boog, ik bleek er verassend begaafd in te zijn en kan dus gewoon mee op zwijnenjacht genomen worden een volgende keer. Matthew vroeg me nog wat groepsfoto’s te maken voor de school en het touwtrek-festijn wat daarna uitbrak is ook goed vastgelegd op de gevoelige plaat.
Die middag restte ons nog een jungle-tocht met vooral veel informatie over medicinale planten en bomen. De bitterheid van de boomschors die preventief tegen malaria hoort te werken wegens een bepaald gehalte aan canine staat nog behoorlijk in mijn geheugen gegrift.. blegh! Ook de knoflook-liaan lijkt niet geschikt voor een avondje stappen.. toch was het leuk en interessant te horen wat de indianen allemaal waarvoor gebruiken.
Die avond sloten we ons programma af met een kampvuur waarbij er vooral moppen werden getapt en het raadsel gedeeld, ook nu weer werden we begroet door een heldere sterrenhemel en hoorden we een brulapen-koortje op de achtergrond."Morning has broken...""...like the first morning..."peddel peddel...Hops hops..Hink hink hups..Goed opletten lieve kindertjes...eitje das duidelijk..say cheeeeeeeeeeese..tug of war!Maku laat zien hoe het moet

De laatste dag zijn we nog door het dorp gewandeld, hebben we Matthew’s hut bewonderd en afscheid genomen van het dorpshoofd alvorens weer in het vliegtuig te stappen en de reis terug naar Paramaribo, Overbridge te maken.

Life is a beach!
Ik heb echt een heerlijk tripje gehad en kan vol goede moed en frisse energie aan de slag voor mijn stageopdracht en vooral scriptie, die nog het nodige werk behoeven. Nog maar 5 weekjes en we keren weer huiswaarts en dan moet het meeste toch echt voltooid zijn, hard aan de slag maar weer dus!!

Een hele zonnige groet en dikke kus vanuit de hangmat,
Anne