Spreeuwtjes-reünie in Suriname

Mijn paps & mams zijn inmiddels ook in dit tropische oordje beland tot mijn grote vreugde! Inmiddels zijn ze alweer hard aan de slag gegaan in het ziekenhuis in Nickerie, maar ik heb ze toch alweer meerdere malen gezien. Daarbij is de afstand Overbridge – Nickerie ongeveer gelijk aan Leeuwarden – Heeze, dus het enige verschil is dat ik me dit keer per auto verplaats i.p.v. per trein!
Lieke & ik moesten gewoon werken het weekend dat ze kwamen dus hadden we afgesproken na het werk naar Paramaribo te rijden en samen wat te eten & bij te kletsen. We hadden een uiterst geschikt restaurantje uitgekozen waar de band zo luid ‘zong’ dat we elkaar nauwelijks konden verstaan en ons moesten beperken tot de beginselen van Hints, gelukkig konden we daarna onder het genot van een ijsje elders wel een normaal gesprek voeren.
Verder ben ik al onverwacht in Nickerie verschenen, maar dit met een minder plezierige reden.
Ik heb namelijk een ietwat dubieus record behaald, 3 keer in 3 maanden ben ik BEROOFD!! Ja ja, het is ze wéér gelukt! En dit keer heeft het zich helaas niet beperkt tot slechts de inhoud van onze koelkast, noch de inhoud van mijn portemonnee.. dit keer hebben die @*#*^#§-“..piiiieeeeep” , mijn camera gejat! Ook hebben ze lieke’s kisten meegenomen, en dan bedoel ik natuurlijk van die legerschoenen.. geen dozen of dergelijke!
Wie mij een beetje kent, kan zich wellicht indenken hoezeer ik hier van baalde! Ik was ontzettend kwaad en de reactie op het resort was uiterst Surinaams.. niet echt bevredigend. Na voor de 100^ste keer duidelijk te hebben gemaakt dat ik zeker wist dat mijn camera gestolen was, dat ik overal gekeken had en hem zeker weten nergens rond had laten slingeren, maakte ik de opmerking: “ik heb overal gekeken behalve in de koelkast!” ..Dit sarcasme werd niet opgemerkt en men verzocht mij om dan toch zeker nog even in de koelkast te kijken..!?
De volgende morgen zijn we vroeg opgestaan, hebben de auto gepakt en zijn er vandoor gegaan, even stoom afblazen! Maar eerst nog even aangifte doen bij de politie in de hoop t.z.t. wellicht van de verzekeringsmaatschappij nog wat terug te krijgen. Dat dit een hele belevenis op zich was zal wel niemand verbazen..
Na een 1^ste uitleg te hebben gegeven om de reden van onze komst, werden de eerste vraagtekens op het gezicht van de agente al zichtbaar.. oh jee! Uiteindelijk mondde het uit in een langdurig gesprek over het voorval; of lieke met haar grote berg/wandelschoenen instappers bedoelde, over hoe het toch mogelijk was dat er mensen binnen waren gekomen in ons huis als wij het afgesloten hadden, want dat kan toch niet als zij geen sleutel hebben.. (grapje? ..was het maar waar!). Ons geloof bleek ook een belangrijk onderdeel van ons proces-verbaal. Toen Lieke meldde geen geloof te hebben kreeg zij de reactie “oh, dus jij bent een heiden? Hmm, nou we schrijven wel op dat je ‘vrijdenkend’ bent, iedereen mag tenslotte zelf weten of hij in de kerk of thuis tot god bid..”. Daarna werd ik nog even ferm toegesproken dat ik Lieke mee naar de kerk moest nemen, ik heb maar wijselijk mijn mond gehouden en toegestemd met het verzoek in de hoop de aandacht weer op het proces-verbaal te kunnen vestigen! Een proces-verbaal waar ik geen verklaring/kopie voor de verzekering van krijg voorlopig, dit gebeurt voortaan namelijk allemaal centraal in Suriname om fraude tegen te gaan, ik moet over een maand nog maar eens langskomen, dan hebben ze wellicht wel een verklaring al toegestuurd gekregen..?

Ach ja ‘simply Surinam’ I guess...

Het komt erop neer dat ik voorlopig weinig foto’s heb om te laten zien (het wordt dus nog moeilijker om door deze taaie stof heen te komen, geen rustgevende plaatjes meer tussendoor..). Wel nog even de laatste foto’s afkomstig van mijn camera, een ‘mooi maantje’, en een Surinaamse Sunset achter het huis!..mooi maantje!Surinam Sunsets.. not too bad!

Verder hebben we eigenlijk alleen maar hard gewerkt! Klinkt ongeloofwaardig, ik weet het, maar het is zo! Vorige weekend hebben we lange dagen gemaakt en afgelopen weekend weer. Afgelopen weekend hadden we Staatolie, een groot Surinaams olieconcern over de vloer voor werkoverleg in combinatie met wat gezelligheid. We hebben dagen van 13 & 14 uur gemaakt, waarvan we ook echt de volle uren bezig zijn geweest op een vlugge hap tussendoor na. Maar het was heel gezellig, we hebben lekker gewerkt en dat werd erg gewaardeerd door onze collega’s, en door de gasten! We hebben zelfs een bonus van de grote baas gekregen van bijna 10 euro, omdat we zo hard gewerkt hadden.. nou klinkt dat misschien niet zo bijzonder, maar voor mij betekent dit 25% van mijn maandloon! ;)

Hopelijk volgende keer niet nog een quasi-spannende berovings-anekdote, maar alleen maar leuke verhalen!!

Het beste voor al mijn trouwe lezers vanuit een rovend, doch nog steeds zonnig Suriname!
Liefs Anne