Dé Jungle!

Blanche Marie Vallen.. daar mag moeder Natuur trots op zijn! Het was inderdaad een onvergetelijk tripje waar ik met volle teugen van heb genoten! Een jungle-tripje met een Surinaams tintje; heel veel natuurschoon en veel wachten!We hebben een inmiddels een veelvuldig bewezen gemiddelde van de daadwerkelijke betekenis van het Surinaamse ‘even’ weten te bepalen, namelijk 2,5u!
Zondags werden we opgehaald door iemand van het reisbureau zodat we maandag in de stad konden zijn.. wachttijd 2,5u. Maandag zouden we tussen 11 en half 12 vertrekken, we vertrokken om kwart voor 2.. wachttijd 2,5u. Simpel Suriname!
Wachtend op ons vertrek raakte we in gesprek met een uiterst eerlijke dame. Tussen alle verhalen door over waar zij en haar man al wel niet geweest waren en wie ze allemaal niet kende, meldde zij mij in al haar eerlijkheid dat ze mijn slippers werkelijk waar afschuwelijk vond, echt heel lelijk, maar ze waren wel praktisch, toch? Ook Katie kreeg de nodige eerlijkheid te verduren, “Wisconsin, never heard of it, but you Americans live of Coke don’t you?” ... vriendelijke mevrouw!
De 1e dag stond in het teken voor een zeer hobbelige, avontuurlijke weg naar Alfons Dorp, waar we ons eerste kamp vormden. Onderweg een Laparia gezien, blijkbaar een zeer giftige slag, althans dat hebben ze mij wijs gemaakt! Met z’n 4-tjes, en een bestuurder in een 4x4 scheurden we tussen grote kuilen en plassen door, of er gewoon dwars doorheen.. blijft leuk! Laat die avond kwamen we pas aan op het kamp en daar ontmoette we pas echt de andere gasten in onze groep die mee waren. Het was een aparte verzameling bij elkaar geraapte mensen; Wij met z’n 4-tjes, Omar & Marlies (een stel dat nog enigszins binnen onze leeftijdscategorie viel), Bert & Marleen (een aardig stel dat gepensioneerd was, de biezen gepakt had en naar Frankrijk was verhuisd om daar nu met volle teugen van het leven te genieten). Paul & Yvonne, de meest spraakmakende figuren van de groep. Ze waren 25 jaar geleden getrouwd, hebben kinderen gekregen, zijn uit elkaar gegaan, Yvonne is overgestapt in een lesbische relatie, Paul is aan de drank gegaan, nu zijn ze weer samen en Paul drinkt vrolijk verder! Yvonne was familie van het laatste ‘koppel’ in de groep Sven & Peter, Sven was ook geboren in Suriname en Peter was een vriend die mee was gekomen.
Ik heb me voornamelijk vermaakt in het gezelschap met Omar & Marlies, al moet ik eerlijk bekennen dat de ‘bepaalde iemanden’ vaak het onderwerp van vermaak vormden in onze gesprekken.
De 2e dag begon met een verfrissende bader-sessie in een klein kreekje, daarna vervolgden wij onze weg dwars door de jungle op een smal, slingerend pad, slechts onderbroken door enkele omgevallen bomen die de weg versperde of mijn darmpjes die de nodige commotie veroorzaakte! Na enkele gênante momenten loste een pilletje mijn probleempje dusdanig op dat ik de volgende 3 dagen niks meer vernam van mijn darmpjes(?). Het andere probleem werd simpel opgelost door even met de machete of kettingzaag tekeer te gaan en zo opnieuw een weg te creëren voor onze auto’s.
Die middag arriveerden we bij Blanche Marie, waar we ons meteen omkleedde om een duik te gaan nemen in de wilde wateren. Wauw! Wat een uitzicht! Vanwege de vele regenval in de afgelopen tijd werden de watervallen een woeste bedoeling. Op veel plekken waar je normaal gewoon kunt zwemmen, of genieten van de natuurlijke jacuzzi’s, kon je nu niet komen omdat het veel te gevaarlijk was. Het was een indrukwekkend geheel om te aanschouwen!Hak hak hak hak, weg boompje.. Hallo weg!Blanche Marie, de moedervallen!Smile.. say 'chickeeeeeeen'!

Dag 3 vertrokken we na het ontbijt naar Apoera, een indianendorp aan de Corantijn rivier. Paul stribbelde erg tegen want “daar was niks te doen”, dus hebben we o.a. hem op Blanche Marie gelaten, en zijn we met de rest wel volgens plan naar Apoera vertrokken om zo ook nog wat cultuur op te snuiven tijdens deze trip. Onderweg hebben we meerdere plekken met een interessant verhaal bezocht, zo o.a. een verlaten treinstation/rangeerterrein, wat nooit echt in gebruik genomen is. Ze hadden het gebouwd (met 2,1 miljard gulden, geschonken door Nederland) voor het transport van bauxiet uit het Dakhuis-gebergte. Nadat men klaar was met de bouw kwamen ze er achter dat het betreffende bauxiet van dergelijke slechte kwaliteit was dat men het niet kon gebruiken...! Nu groeien er tal van planten en bomen in, om en op het station!
In Apoera zelf hebben we vooral even rondgescheurd achterop Norman’s truck. Norman was onze reisleider en een hele goeie, een zekere aanrader! Met z’n 6-en konden we lekker uitwaaien en tegelijk het dorpje en de omgeving bewonderen, erg relaxed! Een 2^e dorpje gingen we te voet bezoeken, dit lag namelijk wat verder weggestopt en was niet bereikbaar per auto. We klauterden door de modder, door de klei, door het water, maar uiteindelijk kwamen we er toch, een supersfeervol dorpje van houten, rieten hutjes aan de rivier. De weg er naartoe heeft leuke filmbeelden opgeleverd!! Bijvoorbeeld Lieke die geen kledingstuk droog wist te houden in een poging een weg te vinden over het water d.m.v. een boomstam te volgen die ineens ophield, of slippers die verdwenen in de diepe modder, tja het was een lachwekkend geheel!
’s Avonds keerden we terug op Blanche Marie bezakt en bepakt met Indiaanse sieraden en bedachten we dat het eigenlijk wel tof zou zijn om de waterval bij nacht te zien, er waren tenslotte lampen geïnstalleerd die het natuurgeweld voldoende konden belichten! Dit idee ontmondde in een waar feestje bij de waterval, de lichten werden ontketend, de hele groep was mee gekomen (incluis alle begeleiding) en een volle koelbox met lekkers werd meegesleurd. Norman vond in het bos nog wat ‘boskandra’, oftewel boskaars, hars van een bepaalde boom dat wanneer je het aansteekt net als een kaars of fakkel begin te branden en ook best lang blijft branden.. erg sfeervol!! Het was heerlijk vertoeven maar na een paar uur verschoof het feestje toch weer terug naar het guesthouse waar het tot in de late uurtjes erg gezellig bleef.
Saampjes uitwaaien, deel 1..De mannen...Saampjes uitwaaien, deel 2..Haalt ie het, of niet?Indiaanse sieraden.. om een klein extraatje te kunnen verdienen!Party-time, iedereen op een hoopje!!

Dag 4 zou in het teken staan van ons vertrek richting Paramaribo, maar ’s ochtends gingen we eerst nog een bezoekje brengen aan de Eldorado Vallen. Katie’s kater weerhield haar ervan om mee te gaan, want verder als 25m van een toilet verwijderd zou een catastrofe geweest zijn. Dus gingen we op pad zonder mijn favoriete Amerikaanse, de rest van de groep volstond namelijk met een extra voorraadje water in de tas..
De eerste uitdaging vond zich in de oversteek van de rivier, tegen de stroming in moest iedereen naar de overkant gebracht worden met hetzelfde bootje. Vanwege de hoge waterstand en de harde stroming was dit een zwaar karwei voor ‘Ome Norman’ en 1 van de andere begeleiders, 5x hebben ze heen en weer moeten peddelen! Daarna kapten ze ons een weg door de jungle, want al maanden was er niemand deze vallen gaan bezoeken en de kleine openingen die er waren gecreëerd waren allang weer dichtgegroeid. Niet ver lopen zagen we de eerste beginselen al verschijnen tussen de bomen door. Veelbelovend klommen we over de waterval naar boven, stapje voor stapje en met de nodige hulp van elkaar. Helemaal bovenaan gekomen konden we heerlijk genieten van natuurlijke jacuzzi’s die moeder Natuur daar speciaal voor ons had aangelegd. Zeker 2 uur hebben we heerlijk rondgedobberd in het water, genietend van een aantal welverdiende zonnestralen die we nog net tussen de bomen op konden vangen. Daarna keerden we via dezelfde route huiswaarts waar Katie al iets meer tekenen van leven begon te vertonen. Toen restten ons slechts nog een goeie lunch, een douche en een enkel potje Yahtzee voordat we onze reis voortzette richting ons kamp voor de laatste nacht.
Onze chauffeur Henkie, een debiel met het IQ van een diepvrieskip, maar naar eigen zeggen een zeer bekwame chauffeur kreeg die avond ineens de gekke 5 minuten. De afspraak was dat hij de laatste auto zou zijn op weg naar het kamp, maar de anderen reden als “homo’s” en daar kon ie niet zo goed tegen geloof ik. Als een ware schlemiel scheurde hij iedereen voorbij (dat op een weg die nauwelijks breder was dan 1 auto) en voorkwam daarbij maar net dat we tegen de anderen opbotste of tegen bomen geparkeerd werden. 1 twijgje van slecht zo’n 20cm diameter wist Henkie echter niet te ontwijken en die raakten we op topsnelheid met ons voorruit. Henkie beweert bij hoog en laag niks te hebben geraakt en die barst in ons voorruit komt door een fabrieksfout, want in het frame van de auto zat een scheur en die veroorzaakte dat alles trilde en daardoor krijg je barsten in je ruit...? In zijn razernij was hij ook nog eens ons eerste kamp voorbij gereden en moesten we dus nog minstens een uur verder rijden voordat we ons hangmatjes op konden hangen, maar verder was het best een vriendelijke gozer hoor...?

Dag 5 stonden we vroeg op, wat sommigen wat zwaar viel omdat ze de nacht ervoor nog waren gaan jagen met Norman, ik had echter alleen nog even met Marlies liggen kletsen voordat ik mijn oogjes sloot. Bij gebrek aan brood bestond ons ontbijt uit roerei, gekookt ei, gebakken aardappelen(?), worst, komkommer en tomaat.. een ietwat aparte combinatie maar best lekker!
Omdat onze auto flink beschadigd was moesten we langzamer rijden en daarom reden we met een aantal al vooruit naar onze lunchbestemming, terwijl de anderen nog op een tweede groep wachtten die tegelijk met ons zouden terugkeren in de stad. Ferdinand, Omar, Marlies, Yvonne en ik waren de vrijwilligers die alvast vooruit zouden rijden. De barst in het ruit vormde een grote bron van vermaak en was het onderwerp van een heuse weddenschap. Marlies was de enige die het einde van de barst enigszins goed in wist te schatten en kan zich derhalve verheugen op een lekker ijsje deze zomer!
Op de officiële planning zou de rest slechts een uurtje na ons arriveren, met de lunch. Heuwell, onze kok en tijdelijke chauffeur verheugde zich erg op zijn kip, waar hij de hele ochtend op gesloofd had. Toen de anderen ruim 2 uur later arriveerden bleek de kip echter al op te zijn De teleurstelling was zijn gezicht te lezen toen hij hoorde dat de andere groep echt de kip had opgegeten en dat het geen grapje was. Mij stond echter een andere verrassing te wachten toen ik mij omdraaide, ik keek recht in het gezicht van de wat-een-afschuwelijke-slippers-mevrouw...!
Er was inmiddels wel brood gebracht en we hadden allemaal wat boterhammen genuttigd als vervanging voor de reeds gegeten kip, die vriendelijke mevrouw vond het echter nodig om even te melden dat ‘de jongelui al het brood op hadden gegeten’, ik kon het niet laten om even te reageren dat dat slechts kwam doordat ‘de ouderen onze kip op hadden gegeten’. Zij was echter van mening dat die kip voor hen gemaakt was en dat het een leuke anekdote gevormd zou hebben voor thuis: ‘..zaten we daar in de jungle, zonder eten..’
Tja daar stond ik dan midden in de jungle op mijn afschuwelijke, doch praktische slippers zonder iets te eten!
De grote oversteek!De Eldorado vallen, dit stuk kon nog 'droog' beklommen worden!Norman doet even voor hoe het moet.. Je klimt dus over het water en de rotsen naar boven, gewapend met een machete.. eitje dus!klim klim klauter klauter, glip oops... spitter spetter spater...Natuurlijke jacuzzi... beetje koud, maar wel lekker!

Ontbijt..?

In onze laatste daagjes samen in Suriname besloten Ferdinand en ik nog even een dagje met z’n tweetjes iets te gaan doen. Het werd uiteindelijk een kort bezoekje Nickerie/Bigi Pan. Maandagavond zijn we na mijn werkzaamheden met de auto vertrokken en woensdag eind van de ochtend moest ik alweer op een afspraak in de stad zijn, maar het was toch erg relaxed om nog even samen er tussenuit te zijn!
Dankzij Gunno konden we nog een mooi tochtje maken door Bigi Pan, samen met 2 anderen, waaronder Anke een nieuwe tijdelijke Nederlandse aanwinst voor het ziekenhuis. We hadden het erg getroffen want de hele dag scheen het zonnetje en was het heerlijk vertoeven in de boot. Na het boottochtje hadden we nog even afgesproken bij het lokale zwembad waar we nog even lekker genoten van de laatste zonnestraaltjes van die dag. ’s Avonds spraken we af nog wat te gaan drinken met Anke, maar eerst reden we met z’n tweetjes naar de zeedijk voor een Surinaamse sunset! De perfecte afsluiter voor een heerlijk dagje!Guess who??

Surinam Sunset....

Inmiddels is Ferdinand allang weer terug in ons koude kikkerlandje en beginnen de temperaturen hier weer te stijgen want de regentijd is weer voorbij! Katie verblijd ons wel nog eventjes met haar gezelschap en over een paar daagjes nemen papa & mama dat van haar over... Over gezelschap hebben we niks te klagen.
De stage vormt inmiddels niet meer echt een uitdaging, en het blijft aanpassen aan de Surinaamse mentaliteit als je wat probeert te regelen, maar ik doe mijn best, en heb genoeg te doen de komende maanden met mijn scriptiedeadline in het vooruitzicht!

Nogmaals de zonnige groetjes uit het verre Sranan,
Anne