Sinterklaas in Sranan!

Maar eerst; ‘Kip, het meest veelzijdige stukje vlees, kip...?’
1 van mijn gevleugelde uitspraken vlak voor vertrek was ‘kip, dat krijgen we voorlopig niet meer...’ (aan te vullen door de insiders). Dat het sarcasme daar van af droop was al overduidelijk, dat wij echter na onze eerste week al onze buik vol zouden hebben van kip (letterlijk & figuurlijk), had ik toch niet verwacht. Ik ben al zo geïndoctrineerd met het gevogelte dat ik de ene keer dat we zelf konden kiezen zelfs nog kip wist te bestellen..?
Onze queeste naar wat we hier echt lekker vinden zal voorlopig nog wel in alle hevigheid voortduren vermoeden we. Neem limonade als voorbeeld: ze hebben hier alle kleuren van de regenboog (in fluorescerende variant) en de smaken variëren van kauwgomballen (Hubba Bubba) tot Dreft. Ook hebben we onlangs een limonadesmaak ontdekt die doet denken aan vloeibare marsepein, enige liefhebbers mogen zich zeer welkom voelen om ons te verlossen van de volle fles met de desbetreffende siroop...!

Gezien onze taken zich nog lichtelijk beperken tot het ‘observeren’ van de dagelijkse werkzaamheden, hebben we al geregeld versteld gestaan over de modebewuste Surinamer. De Surinamer breekt verscheidene taboes in de wereld van de mode. Als een kleur je goed staat moet je deze tot in elk detail doorvoeren, ‘mooi paars is niet lelijk’: paarse schoenen, gevuld met voeten gehuld in paarse sokjes, dit alles onder een elegante combinatie van een paarse bermuda en een paars topje. Dit geheel geperfectioneerd met geraffineerde details als een paars haarbandje en jawel, een paars digitaal cameraatje!
Verder lopen wij hier geregeld mensen tegen het lijf die mij als ware dochter van een gastro-enteroloog aan de term ‘morbide obesitas’ doen denken.. dik dus! Maar dat is een schoonheidsideaal in de Surinaamse samenleving, dus het showen van de ronde vormen is 1 van punten waar de modebewuste Surinaamse op zal letten. Dit kan zich bijvoorbeeld uiten in het etaleren van de cellulitis in felgekleurde legging.

Genoeg gemene grapjes, al heeft het voor Lieke & mij al heel wat hilarische momenten opgeleverd, de mensen hier zijn over het algemeen hartstikke aardig voor ons, en langzaam maar zeker beginnen we al aardig te wennen aan het Surinaamse leven. Nu voor ons ook de werkzaamheden beginnen wordt het allemaal alweer een stuk interessanter!

Ik in de hangmat..het studentenleven is maar zwaar! Lieke staat te poseren bij het 'meterstokje' bij laag water, volgens dit meterstokje, ben ik overigens bijna 2,20 m!

Zondagavond hebben we bij de grote baas thuis doorgebracht in Paramaribo. Maandag werden we namelijk op kantoor verwacht zodat we de precieze hoedanigheid van onze taken konden bespreken en aangezien we geen eigen vervoer hebben zijn we afhankelijk van vervoer van en naar Overbridge. Er is wel bijna dagelijks vervoer heen en weer, alleen richting de stad is dan meestal pas later op de dag, dus moesten we zondag al vertrekken. We hebben ook geen slaapplaats in de stad dus dat was ook nog even lastig, maar dat werd opgelost doordat we gebruik mochten maken van de logeerkamer van mr. Wong. Uiterst vriendelijk allemaal, maar we voelden ons allerminst op ons gemak. Zijn vrouw begroette ons lichtelijk nors en het bleek een niet extreem spraakzaam echtpaar. Na 5 minuutjes midden in de woonkamer te hebben staan wachten met de tassen, werd ons gewezen waar we zouden overnachten. Daarna waren we maar zo brutaal om plaats te nemen in een stoel bij de keuken, waar we vervolgens een zeer stille maaltijd deelden. We hebben ook nog even naar het Nederlandse nieuws gekeken, voorzien van het nodige commentaar op ons vaderland van mevr. Wong. Zeer gelukkig dat wij onze verslaving (Yahtzee) ingepakt hadden zijn Lieke & ik vroeg gaan ‘slapen’. We spraken af om om half 8 klaar te zijn om naar het kantoor te gaan.
De volgende morgen stonden we op tijd klaar, niet denkend aan het gebrek van het woord punctualiteit in de Surinaamse woordenboeken. Toen mr. Wong tegen 9 uur naar ons toekwam met de mededeling ‘we gaan zo..’, moest eerst zijn auto blijkbaar nog grondig gewassen worden en rond 10 uur konden we dan eindelijk onze weg vervolgen voor het langverwachte functiegesprek.
Eenmaal aangekomen bleek dat ze voor ons toch een geheel andere opdracht in gedachten hadden dan aanvankelijk besproken. Het komt erop neer dat we nu het gehele bedrijf/resort doorlichten, kort meedraaien met elke afdeling en vervolgens over de efficiëntie rapporteren aan het kantoor. Waar zijn ze onder- of overbezet, waar en hoe kan er efficiënter gewerkt worden. In kaart brengen wie nu eigenlijk wat precies doet op het resort en functieomschrijvingen voor iedereen. Maar toch ook mogen we aan de slag voor het recreatieve programma, wat we dan ook erg leuk en interessant vinden. We mogen sowieso een keer mee naar Jodensavanna en Brownsberg, de weinige uitstapjes-mogelijkheden die ze aanbieden vanuit Overbridge, daar kijken we erg naar uit!
We vinden het zeer slim dat ze ons, Europeanen, nader laten kijken naar de efficiëntie van de werkzaamheden binnen het resort, de instelling van de gemiddelde Surinamer is namelijk ‘No span!’, wat vandaag niet kan, kan morgen wel! We hopen ons niet al te impopulair te maken, dus hebben we ter plaatse het woord efficiëntie maar weggelaten bij het uitleggen van onze opdracht.

Voorlopig genoeg te doen in ieder geval! Ook hoopten we nog achter eigen vervoer aan te kunnen gaan, maar toen we zo eens informeerden kregen we de respons: ‘Oh, dat is wel handig ja, je eigen vervoer, weet je. En voor slechts 4 á 5000 € heb je al best een aardige auto..’ Slik, oops, jaja, oh jee ...geen eigen vervoer dus, bij gebrek aan financiële middelen aan zowel Lieke’s als mijn zijde!

Ik heb inmiddels al met de afdeling ‘Bungalow’ mee gedraaid, deze lieftallige dames doen de wasserette, en de schoonmaak van alle bungalows en sanitaire faciliteiten op het resort. De dagen die ik tot nu toe meegedraaid heb was het niet erg druk op het resort, dus ook niet heel bungalows om te poetsen. Zo kon ik wel een goed idee krijgen van de aparte gebruiken die de dames op die afdeling hebben, wanneer daar de tijd voor is.. Blijkbaar is het gebruikelijk om als het eventjes regent en je dus niet terug naar de wasruimte kunt lopen (die is namelijk wel 50 hele meters verderop) je in de bungalow op de net gepoetste vloer gaat liggen..? Maar eerlijk is eerlijk, áls ze werken, dan werken ze hard. Als het hele resort geboekt is moeten ze in 2 uur tijd 14 bungalows poetsen..niet echt haalbaar, maar ‘no span’ dan wordt vriendelijk verzocht of de gasten nog even in de bar plaats willen nemen!

We hebben zo met de eerste observaties over de eerste afdelingen al wel aardig wat stof weten te vergaren voor ons rapport.. Niet om iemand af te schrikken, je kunt hier prima vertoeven en met een gerust hart komen eten, overnachten etc. Dus iedereen is van harte welkom!

Mooie bloemetjes op het strand, waarvan ik geen idee heb wat het zijn, maar het is we sierlijk! ;) En daarbij mijn enige echte eerste Surinaamse Sunset, naast nog een leuk kiekje van ons strandje. Wat een paradijsje!

De muggen hier hebben overigens inmiddels een irritante interesse ontwikkeld voor die rare ‘Bakra’s’ (Nederlanders) met dat heerlijke smeerseltje genaamd ‘Deet’, vooral mijn benen schijnen erg in trek te zijn. En door mijn collega’s ben ik al meerdere malen uitgelachen om mijn Europese smeerseltje.. Zodra ik de kans heb maar even op zoek naar Surinaams gif om over mijn lijf te smeren. Niet alleen steken vervuld hun verlangens daarbij, ze ondervinden blijkbaar ook erg veel plezier door om je hoofd te vliegen, cirkelend, zoemend, of gewoon voor je ogen heen en weer te stuiteren! (Els, Ferdinand: Ain’t touching can’t get mad, lucht is vrij.. ze kennen het allemaal hier!!)

Maar het loopt hier verder allemaal ‘gesmeerd’, letterlijk en figuurlijk.. Deet, Azaron, Zonnebrand, Aftersun, zou het allemaal nog werken in zo’n mengelmoes??!

‘EHBO, is mijn lust en mijn leven..’ (Herman Finkers)

Jaja, dat een EHBO-diploma nog eens van pas komt is alweer bewezen. 1 van onze gasten was door de steiger gezakt! Dat klinkt redelijk ernstig maar er was maar een klein stukje hout afgebroken waar zij met haar voet doorheen was geschoten. Aangezien er gediplomeerde ‘Baywatch-ers’ in loondienst zijn, waren we even op hen afgestapt of zij wellicht even konden gaan kijken naar de enkel van de betreffende dame. Erg geschokt over wat wij aan hen vroegen, was onze tweede vraag: ‘jullie hebben toch allen een EHBO-diploma??’ Daarop volgde het ontwijkende antwoord ‘ja?’.
Ik ben vervolgens maar zelf, als bekwame, gekwalificeerde EHBO-er, meteen naar de plaats van het ongeval gesneld om daar de kundige diagnose te stellen dat er werkelijk niks aan de hand was met de enkel van de betreffende dame. Geen zwelling, geen wondjes.. geen pijn! Met het verzoek of ze even wilde proberen te lopen was alles opgelost en liep mevrouw gewoon terug naar haar gezelschap. Ik denk dat ik in mijn jongere jaren toch heel wat indrukwekkendere blessures heb vertoond, tot grote ‘vreugde’ van mijn ouders die geregeld vol spanning thuis zaten in afwachting of hun jongste spruit heelhuids huiswaarts zou keren of niet!

Sinterklaas in Sranan.
Jaja die oude goedheilig man heeft ons niet vergeten in het verre Suriname. De halve dag klonken er vrolijke Sinterklaasliederen uit Lieke’s laptop, en hebben we enkelen uit volle borst meegezongen. Toen ik ’s avonds tegen Lieke zei dat die goede man ons anders niet gevonden had zo ver weggestopt in de Surinaamse jungle, bleek niets minder waar! Bij het slapen gaan vond ik een kadootje en een heus gedichtje in mijn schoen! Dankjewel Lie.. eh Sinterklaas!!!

En vandaag (dinsdag 6-12) was alweer een erg leuk dagje. We werden door Benito opgepikt bij het huis met de boot, hij ging namelijk even naar huis en we mochten wel mee om te kijken waar hij woonde als we dat leuk vonden. Nou woont Benito aan de overkant van de rivier in de bushbush, hij roeit iedere keer een uur naar zijn werk en terug! Het was echt een prachtplekje om te zien, midden tussen het oerwoud stonden wat bomen en hadden zijn ouders een kleine plantage. Na aan iedereen te zijn voorgesteld, kregen we vers wat suikerriet om te proeven (mjammie) en daarbij werd er wat versgeviste vis, netgeroosterde in een bananenblad gevouwen en aan ons meegegeven (ook erg mjammie!), ook hebben we een tak verse ‘Tjingmissfinga’s’ (Pikingmissfinga’s) meegekregen, ook wel bakoves genoemd, en bij ons bakra’s beter bekend als BANAANTJES gekregen en een papaja die ze voor onze neus eerst uit de boom plukte... lekker lekker lekker, wat een verwennerij!!

Dat was het dan weer voor deze keer, het was weer een lang verhaal, maar hopelijk wel leuk om te lezen!!

Dikke Kus Anne

P.S. Internet is een ramp hier!!!Wat een ellende, maar doe mn best om geen rare lettertypes te laten verschijnen om mijn foto's erop te zetten etc. Tis nl een ware hel om hier je foto's te uploaden etc. dus van het vorige verhaal gaat niet meer lukken nu, bij het volgende verhaal zal ik zeker wat meer kiekjes proberen te doen en wat minder gezever!! :)
En nog eentje om het af te leren van het strandje: