Kerstmis in de jungle

Nickerie here we come...!

Het Overbridge kerstdiner was gepland op de 22^e, en dat was mooi! Gunno’s uitnodiging klonk namelijk steeds beter. We zagen het wel zitten om met kerst een weekendje niet in Overbridge/Paramaribo te vertoeven.
Zo het geschiedde...

Maar eerst dus een overheerlijke kerstdineetje op het resort, ook de mensen van het kantoor zouden erbij zijn. Met ongeveer 40 man hebben we ons tegoed gedaan aan kip, kip, kip, doks (eend), vleermuisoren (paddestoelen), kip, rijst, bami, nasi, kip en nog wat van het een of ander, waarvan ik de herkomst niet helemaal weet!
Mr. Wong hield nog een toespraakje en daarna mocht iedereen aanvallen. Lieke & ik waren tegenover Pato & Silent gaan zitten, daar kunnen we het wel goed mee vinden, dus dat was wel gezellig! Nou moet ik bekennen dat het lastig is niet overweg te kunnen met Silent, want Silent is namelijk onze stokoude, doofstomme tuinman... Door vriendelijk te lachen en af en toe je duim op te steken heb je hele gesprekken!

Kleine ( 1 van onze collega's, waar we goed mee op kunnen schieten!)Pato & SilentRoger & ik (duh!)

Na het eetfestijn was er met pijn en moeite genoeg vervoer geregeld voor iedereen, want iedereen wilde natuurlijk naar de stad of naar huis om de feestdagen met naasten te vieren. Wij wilden naar Nickerie, en ons maatje Roger, de chauffeur van Overbridge die er helaas mee stopt, had geregeld dat wij in ieder geval mee konden met het vervoer. Lang leve Roger!!

De volgende ochtend heeft Roger ons afgezet op de Dr. Sophie Redmonsstraat, waar ergens in een onoverzichtelijke chaos van kleurrijke, bestickerde bussen de bus naar Nickerie vertrok. Iedere bus met een eigen ‘slogan’ zoals ‘Catch me if you can’ of ‘Only God can move me!’... De bussen hier hebben geen dienstregeling en gaan dus wanneer ze vol zijn, maar we hadden geluk, de onze was bijna vol en we konden snel vertrekken. De chauffeur van onze volgepakte hoop schroot was erg dol op ‘Indiaans gejengel’, beter bekend als Hindoestaanse muziek, en vermaakte ons hier de gehele 4 uur durende reis mee, op volumestand maximaal! Leuk misschien als je er van houdt en vooraan zit, maar achterin, bij de boxen was het minder plezant!

Eenmaal aangekomen in Nickerie, bij het streekziekenhuis, wachtte me een warm welkom van zuster Ram. Zij was 1 van 2 zusters die een tijdje in Heeze hebben gelogeerd. Ze nam me meteen mee om het ziekenhuis te laten zien en om naar zuster Sonja te gaan (de ander), eigenlijk was ze op doorloop naar een afdeling toen ze me zag zitten, maar voor ze haar werkzaamheden hervatte sleurde ze me nog even snel de zusterpost in om me voor te stellen als dé dochter van dokter van Spreeuwel.

Voor ons mee te nemen naar een Hindoestaans bruiloftsfeestje hebben we de zonsondergang bewonderd op de zeedijk, een mooi plaatje voor mijn collectie ‘Surinaamse Sunsets’.
Het Hindoestaanse bruiloftsfeestje was een soort vrijgezellenfeestje waarbij iedereen in rijen naast elkaar zit en naar elkaar kijkt, af en toe gaat er iemand even dansen of eten. Gunno had al gemeld niet van harde muziek te houden en had bij Rutger en zijn vader (ook werkzaam in het ziekenhuis) al een rit terug geregeld voor als hij ervandoor zou gaan. Hij heeft het welgeteld 10 min. volgehouden en zodra hij de bruid gesproken had is hij er als de wind vandoor gegaan. Wij zaten dus op een feestje van iemand die wij niet kenden, nog nooit gezien hadden en geen idee van hadden hoe ze eruit zag?? Maar het schijnt in Suriname heel gewoon te zijn om mensen mee te nemen, the more the merrier! We kregen er ook nog roti te eten, uit een heus plantenblad. Geen idee hoe ik dit aan ging pakken & lichtelijk radeloos werd ik vrolijk uitgelachen door omstanders. Ik kreeg water in mijn blaadje waar ik vrolijk het blad mee waste, ik had er echter mijn hand in moeten wassen waar ik mee ging eten (bestek is een ongekend fenomeen), verder kwam er een rijtje mannen voorbij met van alles onbekend in een pannetje, braaf knikkend en nog steeds uitgelachen kreeg ik van alles een beetje. Zuster Ram nam mij onder haar vleugel en loodste me door de traditionele handelingen, met van tijd tot tijd een waarschuwing over bepaalde dingen die ik beter niet kon eten, vanwege de gepeperde natuur van het betreffende goedje. Terwijl ik mezelf zo min mogelijk poogde te bevuilen (probeer maar eens warme pompoenenmoes met je vingers uit een blaadje te scheppen), kwam de bruid zich voorstellen... Oh eh ahum hallo...! Rare gewaarwording, maar ik geloof dat wij er als enige moeite mee hadden.

De dag erna had Gunno een leuk uitje voor ons in petto! Hij had zelf dienst dsu kon niet mee, maar had een bootje met gids voor ons geregeld, die ons de hele dag mee nam naar Bigi Pan, een natuurreservaat bij Nickerie. Bigi Pan bestaat vooral uit moeras en water, er leven vooral veel vogels en we hebben ook velen voorbij zien vliegen. Onze gids wist ze allemaal bij naam en tussen het spotten door gooide hij af en toe een net uit om zo weer een stuk of 10 visjes (tilapia) uit het water te vissen. Het water stond erg hoog en de zon brandde fel op mijn tere huidje, de ideale combinatie om even te gaan zwemmen! Heel diep was het nog steeds niet en je enkels zakten diep weg in een glibberige laag modder/klei... dit vormde de ideale setting voor een waar kleigevecht! Hoewel de eerste worp van mij afkomstig was, kwam het idee om een ware strijd te ontketenen van de gids die zeer enthousiast met ons het water in gesprongen was! Ietwat afgekoeld vervolgden we onze reis langzaam naar het beginpunt

1^ste kerstdag heb ik roodverbrand doorgebracht aan een zwembadje in Nickerie, bedekt met een zo groot mogelijk T-shirt poogde ik elk stukje verbrandde huid zo veel mogelijk te beschermen tegen meer zonnestralen, niet echt een charmant geheel, maar goed. Aan het zwembad hebben we nog wat Nederlandse stagiaires ontmoet en dat was erg gezellig, we hebben afgesproken om elkaar met nieuwjaar weer te treffen in Paramaribo, dus dat is wel leuk!

Ons kerstmaal was vriendelijk bereid door een vriendin van Gunno, en smaakte ons perfect, al ontging ons de ironie van de ingrediënten niet... Inderdaad; kip & rijst!

’s Avonds had Gunno een borrel gepland, met een aantal mensen van het ziekenhuis. Zelf werd hij echter weggeroepen (hij had dienst) en langzaam maar zeker druppelden zijn gasten binnen. We waren bij de meesten al bekend als ‘díe stagiaires uit Overbridge, die met Balkenende op de foto zijn geweest’. Gunno had ze deze anekdote zeer geamuseerd verteld! Toen later bleek dat ik de dochter was van ... kwam iedereen een beetje los. Een Hongaarse arts uit het ziekenhuis wist me zelfs te vertellen dat mijn geliefde broer al vanaf kleins af aan wist dat hij in Jacques Cousteau’s voetsporen wilde volgen!

2^e kerstdag stond in het teken van onze terugreis naar Paramaribo, maar ’s ochtends werden wij nog blij verrast door Gunno die een waar kerstontbijtje had voorbereid! Daarna bracht hij ons naar de bus waar hij de chauffeur nog even meldde dat hij niet wilde dat onze gevoelige oortjes wederom blootgesteld werden aan luide muziek! Halverwege de reis bleek het echter nodig de beste man hier nog eens aan te herinneren, toen we in alle rust onze reis vervolgden kon er niks meer mis gaan, dacht ik. Maar even leek het dat wij in the middle of nowhere zouden stranden, de bus begaf het!! Gelukkig bleek onze chauffeur erg handig met gereedschap en wist hij de bus voldoende te repareren om ons tot aan Paramaribo te brengen, pffff viel dat even mee!!

Lieke op de zeedijkOns bootje in de Bigi Pan
Een zilverreigerOnze gids, vissende..Ik, met een zelfgemaakt Yahtzee-blaadje op 1ste kerstdag, wat wil een mens nog meer!?

Inmiddels zijn we alweer in de stad voor Oud&Nieuw, wat hier een waar spektakel beloofd te worden, overal wordt al continue vuurwerk afgeschoten en er zijn overal feestjes. Het schijnt een enorm leuk festijn te worden, dus ik ben heel benieuwd! Ik ben er wel voor in om het nieuwe jaar met een leuk feestje in te luiden!!

Jullie horen het allemaal nog wel in detail!

Fijne jaarwisseling!!!

Dikke Kus Anne