Datra Anne?

Datra Anne; dokter Anne?? Na mijn EHBO-verhaal van vorige keer, en bij gebrek aan iemand in de vaste staf met een EHBO-diploma, lijk ik de aangewezen persoon voor medisch advies (help?). Het bericht bereikte ons dat Rosita ziek op bed lag omdat zij een paar dagen daarvoor chloor gedronken had!? Toen ik samen met mr. Currie (1 van de managers, met zeer onduidelijke functie, maar erg vriendelijk!) bij haar was, was aan mij de vraag wat te doen...? Ahum, kuch, dus.. Naast de mededeling dat ze gewoon een arts moesten raadplegen (niet mij!) dacht ik dat het wellicht slim was om haar vooral even heel veel water te laten drinken..(?) Had ik nou dat cursusboekje maar meegenomen!
Later bleek de ziekte van Rosita een simpel geval van ‘luduvudu’. Als laatste poging voor aandacht had ze tegen haar (ex-)vriend gezegd dat ze chloor had gedronken.. Daarbij was ze wat grieperig en niet veel later was ze gewoon weer aan het werk in de keuken!

Maar nu eerst wat meer foto’s van onze eerste dagen hier, zoals natuurlijk het enige echte bewijs dat ik mijn romantische onderonsje met onze minister-president niet gefantaseerd heb! Daarnaast een foto waar ik samen met mijn vriendelijke gastheer Gunno opsta, nadat hij ons van een nare uitdrogingsdood gered had tijdens de Srefidensi-festiviteiten:

Dat we hier mogen vertoeven op een heus paradijsje heb ik al eerder vermeld maar ik kan toch niet laten om jullie een zo waarheidsgetrouw mogelijk beeld te schetsen. Tijd voor wat sfeer-kiekjes dacht ik zo:
Lieke onder metershoge-mega-bananenbladeren, roze tropische bloempjes op ons zonovergoten strandje, veilig gemaakt van de kaaimannen en pirings (piranha’s), inclusief palmbomen en verscheidene sfeervolle hutjes (alleen die staan niet op de foto):

Impressies van de palmentuin, en de Jodensavanna. De Jodensavanna is een historische plekje niet ver van Overbridge en makkelijk bereikbaar per boot. Het is een plek waar vroeger een jodendorp heeft bestaan, er zijn nog ruïnes te vinden van een synagoge, een begraafplaats en nog veel meer. Lieke en ik zijn er maar kort even geweest omdat er wat onderhoud gepleegd moest worden en wij in die tussentijd even rond mochten kijken. Eind van deze week worden we echter meegenomen op een trip met gasten en dan zullen we van een volledige rondleiding kunnen genieten. Ben erg benieuwd want er schijnen ook ‘helende bronnen’ te vinden zijn. Ben je bijv. blind, moet je daarin gaan zwemmen dan kun je meteen weer zien! (En gij gelooft dat..?) ..Volledig onder de indruk van de historische waarde van dit plekje hebben Lieke & ik veel tijd besteed aan het schieten van het juiste kiekje van ons beiden samen. Uiteindelijk vonden we een geschikte palmboom en duurde het nog maar enkele pogingen voordat we er beiden naar tevredenheid opstonden..
Vol trots presenteer ik ook mijn kiekje van dé boom die wij op de begraafplaats van de Jodensavanna aantroffen. Ik heb wederom verwoede pogingen ondernomen om deze naar tevredenheid op de foto te zetten:




































Na de vorige update hebben Lieke en ik nog een leuke week gehad. We hebben ons sowieso prima vermaakt in Paramaribo 2 dagen, en heerlijk van ons 1^ste Surinaamse wijntje genoten op een terrasje. Het was fijn weer even in de beschaving te vertoeven, bereik op je telefoon (a.k.a. contact met thuis!), Internet, mensen om je heen. En zowaar wat anders kunnen bestellen dan kip! Heerlijk....
Ook kreeg ik lucht van een heus filmfestival! Zeer enthousiast wilde ik daar graag wat meer informatie over! Ik kan hier namelijk verder niet naar de bioscoop, en iedereen die mij enigszins kent weet dat ik dat erg graag doe! Dat is overigens niet helemaal waar, ik kán wel naar de bioscoop, maar de filmkeuze beperkt zich tot veelzeggende titels als ‘Verborgen Verdriet’ en ‘Gespannen Borsten’.. hmm, toch maar niet!
Aangekomen bij het theater voor het filmfestival beperkte de keuze zich tot 1 film. De titel is me alweer ontschoten en dat zegt eigenlijk wel genoeg. Het was een eeuwigdurende documentaire van 52 min. (leek wel 52 uur!) over mensen in een Nigeriaanse woestijn. Lieke zonk in een vroeg stadium van de film in een diepe slaap, maar wist het gesnurk van een man achter ons gelukkig nog niet te overstemmen!

De hele tijd zijn we overal door onze enige echte ‘gepimpte’ taxi heen gereden, Ricky. Ongelooflijk, deze taxi had een grote vage lamp in het midden en een dvd-scherm i.p.v. een achteruitkijkspiegel, in combinatie met een oorverdovende geluidsinstallatie. Maar onze lieve Ricky rekent ons als 1 van de weinige tenminste géén toeristentarief! Een blijvertje dus!

De dag daarna weer op weg naar Overbridge want dit weekend moesten we weer aan de slag op het resort. We hadden gewisseld dus deze week liep ik mee met het restaurant en de keuken. Vrijdags was verschrikkelijk, bijna helemaal niks te doen, niks dan bar-hangen in ieder geval. Ja en een uur bestek in servetjes rollen, want waarom zou je het snel doen? Zaterdag werd ik ineens alleen gelaten bij de bar/restaurant/keuken..oops?? Maar half op de hoogte van de gang van zaken stond ik verschillende keren lichtelijk schaapachtig de gasten te woord met alsmaar dezelfde mededeling ‘Ik zal het even voor u navragen, kunt u misschien later even terugkomen?’ De verantwoordelijke manager (Emi) is nogal lui van aard en zodra er ergens iets te doen is, springt zij loom op haar brommertje en knort ervandoor naar een plek waar de medewerkers op dat moment niks te doen hebben. De meeste dingen gingen me gelukkig nog wel aardig af... Even later keerde Emi terug om op de enige kruk achter de bar plaats te nemen en voor zich uit te staren, de gasten waren immers al naar het strand gegaan... Ik heb haar en de andere managers echter subtiel duidelijk gemaakt dat dit geen praktische manier van zaken is, en dat mijns inziens er ten alle tijden een manager aanwezig moet zijn om eventuele gasten te woord te staan! Ze waren het met me eens...
Verder hebben we een kantoor ingericht zodat deze gebruikt kan gaan worden als receptie, deze functie wordt nu namelijk half door het restaurant vervuld en half door de dames van de bungalows. En dat loopt natuurlijk allemaal een beetje door elkaar, zeker wanneer het toch wat drukker is.
Het toeval wil dat Emi ook deze functie eigenlijk behoort te vervullen..

Zondag zijn we meegenomen naar Powakka, een indianendorp in de buurt, waar we op jacht naar kerstbomen zijn gegaan, en de ingrediënten voor ‘Peppra Wattra’ hebben gekocht. Peper water dus..?!? Na verscheidene geboren en getogen Surinamers later op de dag het spit te hebben zien delven tegen dit goedje, heb ik vriendelijk bedankt en mijn slokdarm gespaard voor dit onheilspellende soepje!
De kerstbomen daarentegen zijn uitgekozen en ook wij zullen een heuse kerstboom in huis hebben met de feestdagen, nu nog even naar Beni’s Christmas Palace waar het hele jaar door kerstspullen verkocht worden, voor de nodige versiersels!

Verder hebben we dit weekend nog wat rondgeknort op de bedrijfs-quad, onder het mom van ‘we moeten alles ervaren’. Erg relaxed!

Boottochtjes, ronsscheuren op een quad, op kerstbomenjacht in een indianendorp.. Al bij al een erg geslaagde week! En het materiaal voor onze opdracht stapelt zich in hoge snelheid op, als dat met onze scriptie net zo lukt dan lijkt het allemaal ‘kat in het bakkie’!

De komende week krijgen we het ook erg zwaar want dan lopen we mee met de afdeling ‘volpakketten’.. tripjes dus! We gaan donderdag mee naar de Jodensavanna en mogen vrijdag mee naar Brownsberg, en vooral naar dat laatste tripje kijken we erg uit! Hopelijk volgende keer dus meer leuke kiekjes!

Hele dikke kus voor iedereen!
Anne