Let's celebrate what's right in the world...??

Jaaaa, eindelijk... eindelijk weer eens een teken van leven van de andere kant van de aardbol!

Sinds we in Port Alfred zijn begonnen hebben we natuurlijk ook alweer het een en ander ondernomen, maar gelukkig niet zoveel als in Alicedale, want anders beloofde dit verhaal een ware roman te worden, van minstens 1000 bladzijdes ;)

Port Alfred is heel anders dan Alicedale. De school groter en veel formeler, de lessen veel theoretischer en vooral gewone taaie schoolonderwerpen zoals in NL in plaats van al dat leuks en spannends dat we in Alicedale kregen...
In het begin moesten we allemaal best even wennen aan ons nieuwe stekje, maar dat is inmiddels aardig gelukt en de dagen zijn zo gevuld. Soms met een rustig filmpje of een aantal potjes pool in een lokale bar maar vaak toch ook met hele andere dingen!
Zoals toch al wel op de website verschenen zijn Gert & ik ook lekker actief geweest met ons township-voetbal-project, dat is ook echt heeeeeel erg super! 'T is heel tof om iets te kunnen doen, want met heel weinig beteken je heel veel...... Ja ik weet het; wat een cliche, maar het is echt zo.. We hebben ook samen een paar keer mee geholpen met de PABO-meiden in het activiteitencentrum in de township, we hopen nog een paar keer of i.i.g. 1x mee te kunnen. Ik vond het echt hartstikke leuk. Je bent dan gewoon een middag met die kinderen aan het spelen, en je maakt ze de gelukkigste wezentjes op de aardbol door ze gewoon wat aandacht te geven. Het is ook best indrukwekkend, ze hebben namelijk echt niks, of heel weinig in vergelijk met ons... Ze zijn vies, hebben niet de mogelijkheid zichzelf te onderhouden zoals wij dat kunnen en hun kleren hangen van gaten aan elkaar. Wij hebben liedjes met ze gezongen (no worries: ik heb niet erg hard meegezongen, dat heb ik ze bespaard!), gedanst, gevoetbald, gefrisbeed, handje-klap (erg populair!!) en getekend!! Als ware dochter van mijn moeder, ging ik ze leren tekenen.. Ze moesten namelijk muziekinstrumenten tekenen en eerst tekenden Gert & ik wat op ons eigen blaadje, konden ze na tekenen.. maar ze wilden liever dat wij het op hun blaadje tekenden want natekenen lukte niet zo goed. Stapje voor stapje, streepje voor streepje tekende ik het en moesten ze het natekenen... was heel tof!!


Jezelf onderschilderen is daarentegen ook erg leuk natuurlijk! Oh en zodra een camera gespot is springen ze allen vol blijdschap je tegemoet..


"...en dan nu een rondje... jaaa goed zo" Niet dat ze je verstaan, maar het gaat om het idee! ;)

We zijn sinds we hier zitten ook niet meer ieder weekend flink de hort op gegaan, we zijn een paar keer terug naar Alicedale gegaan, Gareth's verjaardag vieren, Noma opzoeken.. Louis en Corinne verrassen.. dat laatste was wel een erg geslaagde stunt trouwens. De allereerste dag dat we hier officieel zaten ('s maandags, we waren zondag aangekomen) zijn we 's avonds terug naar Alicedale gereden (+/- 110km) om ze te verrassen in de pub. Dat was erg tof, we hebben erg gelachen en Louis & Corinne vonden het een superverrassing. Verder zijn we nog een keer naar Cintsa gegaan en dit keer hebben we Noma met ons meegenomen! Buckaneers stond nog hoog aan het verlanglijstje van Gert en mij, we wilden er wel eens een weekendje zitten ipv 1 nachtje. En Noma meenemen bleek een zeer geslaagde impuls, we hebben erg gelachen met z'n allen. Het was ook een super weekend! Vrijdag avond ff gezellig de bar in, potje poolen, beetje dansen.. heb me prima vermaakt! Maar niks kan tippen aan die zaterdag: overdag zijn we gaan paardrijden over het strand en dan door de heuvels weer terug, heel cool, al had ik de amazone-houding niet meteen onder de knie.. Knol hobbelen is misschien toch niet mijn roeping. Ik kreeg ook Mtheta mee, dat bleek de slome knol te zijn, maar ik vond 'm erg lief, hij hield graag een veilige afstand van minimaal 25 meter tussen ons en de rest van de groep. We liepen voorbij een gezinnetje waarvan de kindjes even het paard van Gert konden aaien (erg mooi want zo kon ik even bij kon komen), ik sukkel er voorbij hoor ik die moeder tegen d'r dochtertje zeggen: 'look she has the slow horse..' NICE!

Oops horsy, waar gaan we heen... ?? (Help!?)

Kijk, das beter, hier komt de ware amazone al boven!

Na het paardrijden wachtte mij een heerlijke massage!! Had de eerste keer dat we in Cintsa waren al gelezen dat dat daar kon.. en was al vastbesloten daar gebruik van te gaan maken. Anderhalf uur lang ben ik heerlijk gekneed onder het genot van een uiterst zweverig muziekje.. worth every penny!!
Ben ook 1 van de weekenden op de campus gebleven, want ik moest mijn toets nog maken (die had ik gemist omdat ik met papa en mama in Botswana rondzwierf) en die kon blijkbaar alleen op een zaterdag!? Heb inmiddels wel al te horen gekregen dat ik er sowieso 70% op had gehaald, en ik had maar heel weinig nodig dus ik kan trots vermelden dat ik mn moduul gehaald heb!

Even denken hoor, wat spook ik hier nog meer allemaal uit..?? ;)
Ik ben druk bezig om m'n duikbrevet te halen, dat is echt wel heel cool, maar zeker geen kattepis!! Jezus man, alleen al met al je spullen naar die boot waggelen..pffff dat voel je wel! Da's zwaar joh! En da's echt geen geintje.. Ik sta eerst al uren te trekken en wringen voordat ik mezelf in m'n pinguin-pakje heb gewurmd, wat mij vaak al niet lukt zonder wat hulp (zie foto; waar mijn instructrice aardig aan me staat te sjorren om het aan te krijgen), ze zijn dan nog wat vochtige en mijn pakje heeft van die fijne rubberen uiteindes bij de pijpen en mouwen, dat is blijkbaar wel lekker warm in het water, maar een hel om in te komen. Soms is dat pak weg en dan krijg een maat groter.. nou zou je zeggen, die krijg je vast makkelijker aan.. dat klopt! Maar dat is een pak gemaakt voor jongetjes en ik heb 'zeeen' van ruimte over bij m'n kruis...best rara gewaarwording moet ik eerlijk bekennnen, en die is inderdaad minder warm dan dat andere pakkie.. enfin! Dat is alleen het pak.. dan komen er nog gewichten om je middel, bij mij heeft dit gewicht tot nu toe geschommeld tussen de 4 en 6 kilo. Dan nog zo'n 'luchtvest', waar je fles aan vast zit (10 liter), flippers in je hand en duikbril... en dan nog even een stukje lopen naar de boot... hijg hijg... dat is best zwaar!!
Wat duiken betreft staat Port Alfred bekend om zijn prachtige riffen, 1 van de betere plekken van Zuid-Afrika zelfs, alleen staat dit mooie plekje er ook om bekend dat het zicht en de duikomstandigheden er vaak niet goed zijn. Dat is waar wij ook nog voornamelijk mee te kampen hebben gehad. Onze eerste duik, in de Kariega rivier, pakte lichtelijk catastrofisch uit.. Robert (jajaja deze grote vriendelijke reus, ook wel bekend als mijn lieve huisgenoot is mijn duik-buddy!) en ik raakte elkaar voornamelijk kwijt, stuiterde op en neer, raakte de rest kwijt en hebben werkelijk niks gezien. Het zicht was rampzalig, en na wat gestuiter en angstig heen en weer geslingerd te zijn hebben we lieflijk elkaars handje vastgehouden tot we waren beland bij het eindpunt (dit was al na 10 min, want we waren iets te snel gegaan in al onze angst!).. Not a very good start! Om onze 'skills' (of een deel ervan) te doen gingen we naar Port Elizabeth, vol goede moed begonnen wij ons om te kleden op de parkeerplaats (zie foto's) om ons daarna naar de zee te begeven.. Dit was de zwaartse duik die ik tot nu toe gemaakt heb: in vol ornaat moesten we eerst nog een trappetje op, bruggetje over, trappetje af, over het mulle zand naar de zee, daar met blote voeten de zee in wandelen en 250 meter snorkelen naar het punt waar we af zouden dalen de blauwe diepte in... toen ik aan kwam bij de zee was ik best moe, en het water in komen bleek nog een moeilijke opgave, er lagen namelijk overal rotsen en die golven die duwen je om!, en probeer als je wat hulpeloos op je rug over de rotsen stuitert maar eens overeind te komen, weer op te staan en door te lopen om vervolgens je flippers bij middelhoogte nog even aan te doen... lange tijd later konden Robert en ik eindelijk op zoek naar de wonderen van het grote water. Na de duik en het terugzwemmen naar de kant, was ik helemaal op, Gert moest me helpen om m'n gewichtsriem te dragen want ik kon geen stap meer zetten, en m'n poezelige voetjes lagen helemaal open van de rotsen! Toch was ik al meer tevreden, ik had van alles gezien en al het een en ander voor m'n brevet gehaald. Daarna is het alleen nog maar beter gegaan en ik hoef nog maar 1 duik om m'n brevet te halen, heb m'n toets netjes gehaald en al m'n 'skills' gehaald...Over 1,5 week zit ik in Sodwana Bay, net onder Mozambique, wat 1 van 's werelds mooiste duik-plekjes behoort te zijn. Goede omstandigheden en prachtig rif, vaak wel tot 40 meter zicht en velen spotten walvishaaien van wel 18 meter. Dus kan niet wachten!! Al moet ik wel bekennen dat ik denk dat ik mijn pinguin-pakje toch aardig ga bevuilen als ik naast zo'n 'haring' van 18 meter moet zwemmen! :)


(sjor sjor...blijven trekken, het past wel.. HEUS!!)

Helemaal links sta ik nog heel stoer met mijn duimpje omhoog, en knikkende knietjes bezwijkend onder alle druk, mijn stond nog een hele rots-dans te wachten!

We hadden 2 weekjes geleden ook besloten maar eens een weekendje rustig aan te doen, in onze eigen bedjes te slapen, maar bij ons in de buurt is ook nog het nodige te beleven en bezichten dus dat gingen we dan maar eens mooi doen!
Na een lam middagje op een net iets te frisjes strandje te hebben doorgebracht gingen we voor de culture achtergrond van onze huidige woonplaats.. Wat blijkt nou.. Bathurst (grenzend aan Port Alfred) is het thuis van de 'Big Pineapple'!! De grootste ananas in de wereld!! Ook vindt men er de kroeg: 'the Pig and Whistle', Zuid-Afrika's oudste kroeg, geopend door de '1820-settlers' in 1832, "There is no thurst, like Bathurst" hangt nog met trots aan de muur!

Eerlijk is eerlijk: hij is groot! En we hebben ons er prima vermaakt, de volle 10 minuten die we er hebben rondgehangen! :)
Je kunt er zelfs in als je wilt, maar daarvoor waren wij helaas net iets te laat! Gert, Robert, Anneke en ik waren met z'n 4-tjes en kunnen er nog dagelijks smakelijk om lachen. Het drankje daarna in de Pg&Whistle ging er dan ook met een grote lach in!

Zoals we in Alicedale met grote regelmaat op excursie gingen, doen we dat tijdens dit programma helaas niet zo, wel zijn we laatst naar Kudu Ridge gegaan, een game ranch. Met mr. Lee als onze begeleider. Mr. Lee is nogal een apart verhaal, maar die verhalen volgen thuis allemaal wel! De eigenaar van Kudu Ridge was een vriend van mr. Lee en die zou ons onze colleges geven.. Deze beste man, alhoewel alleraardigst, is de grootste alcoholist die ik ooit gezien heb! Wij kwamen in de loop van de ochtend aan, en tijdens ons eerste college had hij al 4 pilsjes weggetikt (we hebben het over half 11 's ochtends).. komt bij dat mr. Lee vrolijk meedeed. En de huishoudelijke boodschappen richting ons omvatten ook voornamelijk de mededeling dat de bar open was... dit ging de hele dag/avond/nacht door... Mr. Lee zat, de eigenaar zat en wij waren blijkbaar maar wat saai want wij waren niet zat..of althans de meesten niet! Verder kregen we een uiterst amerikaanse DVD voor onze kiezen, waarin een goed-hartige sul je 20 min lang alleen maar (niet overdreven) verkondigt: "Let's celebrate what's right in the world" Na dit keer op keer te hebben gehoord en het te hebben bestempeld als ware sekte-tekst/indoctrinatie, waren zowel mr. lee en de eigenaar ietwat beledigd door onze reactie.. zat als ze waren zijn ze gaan slapen en hebben we er niks meer over gehoord. "Let's celebrate what's right in the world" is echter nog het gesprek van dag hier!
Wat nog steeds op onze to do-liijstjes vanuit het programma van Alicedale stond was: RIFLE PRACTISE... klinkt heel stoer, was het ook, maar dat was eens maar nooit weer: zo'n geweer is niet voor mij weggelegd. De terugslag sloeg mij bijna uit m'n sokjes! Maar de foto's zijn daarentegen wel weer stoer natuurlijk! ;)

Dat was raak...

Twee geweren, twee keer proberen.. Net als op de kermis, alleen geen knuffels te winnen!!

'Bad boys, bad boys, what you gonna do... "

Het is alweer een lang verhaal, maar ik had ook al zolang niks meer erop gezet, en aangezien ik nog maar 2 weekjes in dit mooie land ben, zal mijn afsluiting waarschijnlijk in het pitoreske Heeze worden upgeload. D'r zal dus zeker nog wel een stukje achteraan komen over mijn avonturen in het prachtige Sodwana Bay waar ik nog heerlijk een aantal daagje voor vertrek mag vertoeven! Maar voordat ik afsluit, kan ik het toch niet nalaten om nog even de allerlaatste spannende gebeurtenis van de campus te vertellen!!
Een heuse 'DRUG-BUST', met een smoes werd iedereen bij elkaar geronseld in de eetzaal, waarna er een blikje agenten werd opgetrokken (zo'n 30-35man) die binnen kwamen wandelen, de handschoentjes nog even goed aantrokken en ja hoor 1 voor 1 werden wij doorzocht en mochten we niet van onze plaatsen wijken totdat je onder begeleiding van een agent naar je kamer werd gebracht en dan werd deze nog even goed door gezocht. Alle NL-se studenten hadden de dag van hun leven en vonden het voornamelijk een grote grap, dit amusement aan onze zijde werd niet echt gewaardeerd door politie-agenten met hun drugs-puppies. Ik heb zelfs toestemming moeten vragen om naar m'n kappers-afspraak te gaan, ook tampons bleken verdachte objecten te zijn die nader onderzoek behoeften... En dan mogen wij niet lachen?!?!!
Jaaaa je maakt nog eens wat mee hier in diep donker Afrika :)

Nog maar twee weekjes en ik bevind me momenteel in vliegtuigstoel op weg naar 'home sweet home'.
Dan vertel ik alles uitgebreid en nog veel veel meer!!!

Hele dikke KUS
Anne